Azja Wschodnia kontra wolna myśl. Dlaczego wygrał Zachód

13/01/202614/01/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Rewolucja przemysłowa nie była tylko kwestią węgla, maszyn i kolonii. Była przede wszystkim efektem pewnego rodzaju umysłu – umysłu, który odważył się myśleć samodzielnie, podważać autorytety i testować rzeczywistość eksperymentem. Ten rodzaj umysłu wykształcił się w Europie, ale nie w Azji Wschodniej – mimo że tamtejsze społeczeństwa były przez wieki bogatsze, bardziej uporządkowane i intelektualnie zdolne. Kluczową różnicą był brak rewolucji wolnomyślicieli: w Korei Joseon, Chinach Qing i Japonii Tokugawa filozofia i nauka pozostały narzędziami państwa, nigdy nie stały się przestrzenią prywatnego buntu.

Sokrates wprowadził krytyczne myślenie jako centralną praktykę filozoficzną: zamiast przyjmować opinie na wiarę, zmuszał do badania własnych przekonań, ujawniania sprzeczności i dążenia do jasnych definicji. To właśnie metoda sokratejska stała się wzorcem racjonalnego dochodzenia do prawdy, który przetrwał w filozofii, nauce, prawie i edukacji aż do dziś.

Wielka Dywergencja i brak iskry wolnej myśli

Od wielu dekad historycy i myśliciele próbują odpowiedzieć na pytanie, dlaczego rewolucja przemysłowa, powstanie nowoczesnej nauki i eksplozja idei liberalnych miały miejsce na Zachodzie, a nie w innych regionach świata – w szczególności nie w Azji Wschodniej, której mieszkańcy od wieków wykazywali bardzo wysoki poziom inteligencji i zdolności organizacyjnych. Przyczyn jest wiele, a żadna z nich nie działa w pojedynkę. Jedną z najważniejszych, choć rzadziej podkreślaną, jest brak w Azji Wschodniej tego, co w Europie można nazwać rewolucją wolnomyślicieli.

W Europie filozofia nigdy nie stała się własnością państwa. Sokrates podważał Ateny, nie im służył. Stoicy zachowywali dystans wobec władzy cesarskiej. Scholastycy spierali się z Kościołem. Oświecenie kontestowało monarchię absolutną. Kant zwracał się do króla pruskiego słowami „Sapere aude” – odważ się myśleć samodzielnie.

W Azji Wschodniej, a zwłaszcza w Korei okresu Joseon, filozofia była monopolem państwowym. Konfucjanizm neo-konfucjański stał się oficjalną ideologią państwa. Yangban – elita urzędnicza – byli jednocześnie filozofami i funkcjonariuszami systemu. Edukacja miała charakter inkubatora posłuszeństwa. Nie istniała przestrzeń dla sceptycyzmu, otwartej debaty ani intelektualnego buntu. Myślenie służyło harmonii i państwu – a służba państwu oznaczała konformizm.

**Gary Walton, założyciel i dyrektor Muzeum Czcionki i Druku w Cincinnati, prezentuje replikę prasy Gutenberga.**
Chiny wynalazły druk z bloków drewnianych już w VII–VIII wieku, a ruchome czcionki około 1040 r. w czasie Song. Korea poszła dalej: w okresie Goryeo (ok. 1234–1250) udoskonalono metalowe ruchome czcionki (brązowe, odlewane), a najstarsza zachowana książka drukowana tą metodą to Jikji (1377) – powstałą prawie 80 lat przed Biblią Gutenberga (1455). A jednak dopiero Gutenberg (ok. 1440–1450) i jego prasa drukarska zrewolucjonizowały świat, otwierając drogę do masowego rozpowszechniania wiedzy, renesansu, rewolucji naukowej i wreszcie przemysłowej.

Pięć wieków monolitu – Joseon jako model stagnacji

Dynastia Joseon rządziła Koreą przez pięć wieków (1392–1897/1910) – dłużej niż istniały niektóre cywilizacje. Przez ten czas religia pozostała ta sama, ideologia ta sama, hierarchia ta sama, język polityczny ten sam, prawa te same. Myślenie kopiowano z ojca na syna. Pięćset lat jednej, niekwestionowanej doktryny wytworzyło mentalność absolutnej zgodności. W Europie idee starzały się, ścierały, rodziły rewolucje – renesans, reformacja, kontrreformacja, nowa nauka, oświecenie. W Korei idee leżały nieruchomo.

Korea nie miała konkurencyjnych religii, pluralizmu myśli, klasy mieszczan zdolnej rozbijać struktury feudalne, akademickiej swobody, wolnej prasy ani humanizmu w europejskim sensie. Społeczeństwo pozostawało rolnicze, izolowane, jednolite, hierarchiczne. Nie istniały klasy średnie ani intelektualne burze. Rewolucje wolnomyślicieli rodzą się tam, gdzie idee się o siebie ocierają. W Korei tarcia nie było. Był monolit.

Konfucjanizm kontra nauka – „Nie wymyślaj, powtarzaj”

Nauka wymaga hipotezy, eksperymentu, odrzucenia autorytetu, testowania i krytyki. Konfucjanizm koreański głosił coś innego: „Nie wymyślaj. Powtarzaj autorytety”. Dlatego nie powstała w Korei elita eksperymentatorów, odkrywców ani badaczy kontestacyjnych. Nie wykształcił się naukowy sceptycyzm. Myślący samodzielnie nigdy nie otrzymali kulturowej legitymacji.

W Europie Giordano Bruno spłonął, ale pamięć o nim przetrwała; Galileusz został uciszony, lecz nauka zwyciężyła; Voltaire był prześladowany, ale miał publiczność; David Hume publikował kontrowersyjne prace; Kierkegaard pozostawał outsiderem, lecz miał przestrzeń. W Korei każdy buntownik intelektualny trafiał do więzienia, na wygnanie lub ginął. Innowacja była herezją konfucjańską. Indywidualność postrzegano jako chaos, a chaos jako zagrożenie dla harmonii.

**Śmierć księcia Sohyeon to jedna z największych tragedii Joseon – nie tylko stracono potencjalnie wielkiego króla, ale też zabito szansę na inny bieg historii Korei**

Książę Sohyeon – śmierć pierwszej szansy na renesans

Najbardziej dramatycznym przykładem jest los księcia Sohyeona (1612–1645), najstarszego syna króla Injo. Po inwazji mandżurskiej w latach 1636–1637 spędził blisko dekadę jako zakładnik na dworze Qing. Tam zetknął się z jezuitami – w szczególności z Johannem Adamem Schallem von Bellem – i poznał zachodnią naukę: astronomię kopernikańską, matematykę wyższą, logikę, instrumenty (globusy, lunety, zegary mechaniczne), teologię chrześcijańską oraz nowocześniejszą administrację.

Wrócił do Seulu w lutym 1645 roku nie tylko z wiedzą, ale z czymś znacznie groźniejszym – z samodzielnością myślenia. Zobaczył alternatywny model rzeczywistości. Dla państwa opartego na jednym, niepodważalnym modelu konfucjańskim było to jak detonacja.

Dwa miesiące po powrocie, w maju 1645 roku, książę nagle zmarł. Oficjalnie podano chorobę (być może malarię lub infekcję), lecz zapisy medyczne i objawy – zmiana koloru skóry, krwawienie z uszu, oczu i nosa, niezwykle szybki rozkład ciała – wskazują na otrucie. Legenda mówi o uderzeniu kałamarzem z atramentem przez samego króla Injo.

Bez względu na dokładną przyczynę, polityczny sens śmierci był jasny: należało zapobiec zmianie kulturowej. Po zgonie Sohyeona jego żonę otruto pod pretekstem zdrady, dzieci zesłano na wyspę Jeju (gdzie większość z nich zmarła), wszystkie notatki zniszczono, instrumenty naukowe rozbito, a idee pogrzebano. To publiczne oświadczenie: w tym kraju nie ma miejsca na wolnomyślicieli.

Śmierć Sohyeona ustawiła Joseon na kolejne 250 lat. Państwo zamknęło się jeszcze mocniej, odrzuciło każdy ślad zachodniej nauki, zniszczyło zaczątki możliwego koreańskiego renesansu i zabiło pierwszą realną szansę na racjonalizm i krytykę autorytetu.

Europa kontra Azja Wschodnia – mechanizmy represji i nagród

Porównanie z Europą jest uderzające. Tam Wolter walczył z Kościołem, Paine z monarchią, Rousseau ze społeczeństwem, Locke z tyranią, Jefferson z absolutyzmem. W Korei ci, którzy myśleli przeciwko systemowi, nie przeżywali. Ci, którzy myśleli za systemem, robili kariery. Ci, którzy nie myśleli, tworzyli masę społeczną. Taki mechanizm zabijał indywidualność przez stulecia.

W szerszym kontekście Azji Wschodniej sytuacja była podobna. Chiny Qing i Japonia Tokugawa również tłumiły niezależną myśl i innowację na rzecz stabilności i hierarchii. Dopiero zewnętrzne wstrząsy – w przypadku Japonii przybycie Perry’ego w 1853 roku, w przypadku Korei kolonizacja japońska i później wojna koreańska – zmusiły region do otwarcia i modernizacji.

Dziedzictwo Joseon we współczesnej Korei

„Cud nad Hanem” w Korei Południowej od lat 60. XX wieku pokazał, że kultura może ewoluować. Dziś Seul jest jednym z najważniejszych centrów innowacji na świecie. Jednak korzenie konfucjańskiego konformizmu wciąż są wyczuwalne – w edukacji, w korporacjach, w strukturach władzy. To przypomina, że długotrwała stabilność bez tarcia idei prowadzi do stagnacji intelektualnej i technologicznej.

W erze globalizacji i sztucznej inteligencji lekcja Joseon pozostaje aktualna: rewolucje rodzą się nie z harmonii, lecz z konfliktu idei i odwagi myślenia samodzielnego.

Źródła i inspiracje:

Ian Morris, Why the West Rules-for Now: The Patterns of History, and What They Reveal About the Future, 2010
Thomas E. Woods Jr., Jak Kościół katolicki zbudował zachodnią cywilizację, 2006
Jennifer McNabb, Renaissance: The Transformation of the West, 2018
Roczniki dynastii Joseon, 1392-1910
Nishiyama Matunosuke, Edo Culture: Daily Life and Diversions in Urban Japan, 1600–1868, 1997

Japonia · Korea Południowa · Włochy

Kozioł ofiarny w chaosie: Od dżumy w Mediolanie do pogromu Koreańczyków w Tokio

04/01/202604/01/2026 Jacek Wachowiak1 komentarz

W chwilach wielkiego kryzysu ludzkość często uruchamia te same destrukcyjne mechanizmy: szuka winnych, dehumanizuje „wrogów” i kieruje zbiorowy lęk ku bezbronnym grupom. Te wzorce, powtarzające się od wieków, prowadzą do tragedii na ogromną skalę. Na przykładach epidemii dżumy w Mediolanie w 1576 roku oraz wielkiego trzęsienia ziemi w Kanto w 1923 roku, połączonych z analizą psychologiczną, zobaczymy, jak stare instynkty przetrwania stają się toksyczne w obliczu chaosu.

**Caravaggio na portrecie Ottavio Leoniego. Ok. 1621 r.**

Dżuma w Mediolanie: Katastrofa, która Zatrzymała Świat

Latem 1576 roku, gdy młody Michelangelo Merisi da Caravaggio miał niespełna pięć lat, Mediolan nawiedziła epidemia dżumy dymieniczej. Dla ludzi renesansu dżuma nie była po prostu chorobą – była apokalipsą: biologiczną, społeczną, teologiczną i psychologiczną.

Miasta zamykały bramy, rodziny się rozpadały, księża unikali spowiedzi. Szacuje się, że zmarło około 25% mieszkańców Mediolanu – czyli nawet 17-25 tysięcy osób. Wsie wokół wyludniały się niemal całkowicie, a dzieci, choć często przeżywały, traciły rodziców.

Rodzina Caravaggia uciekła do rodzinnego miasteczka, ale plaga i tak odcisnęła piętno: ojciec artysty zmarł rok później, a dziadek i wujek również padli ofiarą epidemii.

**Święty Sebastian wstawiający się za dotkniętymi zarazą. Josse Lieferinxe, 1497-1499**

Co powodowało tę zarazę? Dziś wiemy, że sprawcą była bakteria Yersinia pestis, przenoszona głównie przez pchły szczurów czarnych. W renesansowych miastach szczury były wszędzie, a higiena pozostawiała wiele do życzenia – estetyka była ważniejsza niż czystość.

Dżuma przybierała trzy formy: dymieniczą (najczęstszą, z obrzękami węzłów chłonnych), płucną (najbardziej zaraźliwą) i posocznicową (najbardziej zabójczą). Ludzie epoki nie rozróżniali tych typów – widzieli tylko śmierć.

Ale w chaosie zawsze pojawia się potrzeba znalezienia winnego. Oskarżenia miały długą historię. Już w XIV wieku, podczas Czarnej Śmierci (1347-1351), która zabiła 30-60% populacji Europy, plotki głosiły, że to Żydzi celowo rozprzestrzeniają chorobę, zatruwając studnie.

W Nadrenii i Prowansji Żydów torturowano, wymuszano zeznania, a potem likwidowano całe społeczności – pogromy pochłonęły tysiące ofiar. To nie była racjonalna reakcja, ale mechanizm kozła ofiarnego: obwinianie mniejszości za chaos.

**„Święty Karol Boromeusz opiekuje się ofiarami dżumy w Mediolanie.” Jacob Jordaens, 1655.**

W Mediolanie w 1576 roku podobna panika wybuchła, choć nie na taką skalę. Pojawiły się pogłoski o „untori” – roznosicielach maści, którzy rzekomo smarowali bramy i mury substancjami zarażającymi.

Jezuita Paolo Bisciola, naoczny świadek, opisał to w swojej relacji: „Mówi się, że byli pewni mężczyźni, którzy dotykali murów, bram i ulic sztucznymi maściami, co wielu potwierdziło po odkryciu pewnego ranka, że prawie wszystkie bramy i cadenazzi Corsa di Porta Nuova były posmarowane, a mury w różnych miejscach były zabrudzone maściami”.

Tym razem winowajcami nie byli Żydzi (którzy byli względnie chronieni jako gospodarczo użyteczni), ale Hiszpanie – znienawidzeni władcy Mediolanu, postrzegani jako okupanci. Mediolan był wtedy pod hiszpańskim panowaniem, a Kościół, pod wodzą kardynała Carlo Borromeo, próbował hamować emocje. Lęk jednak musiał znaleźć obiekt – i znalazł go w „obcych” Hiszpanach. To klasyczne przesunięcie kozła ofiarnego: kiedy jedna grupa jest chroniona, winę zrzuca się na inną.

**Zniszczona trzęsieniem ziemi stolica Japonii. 1923 r.**

Trzęsienie Ziemi w Kanto: Chaos i Pogromy

Przeskoczmy do Japonii, do 1 września 1923 roku. Wielkie trzęsienie ziemi w Kanto o magnitudzie 7,9 zabiło ponad 105 tysięcy ludzi – większość spłonęła lub udusiła się w pożarach i chaosie. Państwo japońskie przestało funkcjonować na kilka dni: zerwana komunikacja, brak informacji, głód, brak wody. W takim momencie zawsze pada pytanie: „Kto jest winny?”

Szybko rozprzestrzeniły się fałszywe plotki, że Koreańczycy – kolonizowana mniejszość (Korea była pod japońską okupacją od 1910 r) – zatruwają studnie, podpalają domy i planują zamieszki. Koreańczycy byli ubodzy, często robotnikami sezonowymi, mówili z akcentem – idealny kozioł ofiarny.

Plotki te podsycano oficjalnymi komunikatami rządowymi: władze ostrzegały, że „Koreańczycy mogą siać chaos”, a armia rozdawała broń cywilnym „oddziałom samoobrony”. To nie była tylko histeria tłumu – to panika wzmocniona przez aparat państwowy.

**Tokio, ulica Nihonbashi – ludzie szukają schronienia. Budynki po drugiej stronie ulica płoną, a wokół nich unosi się dym i płomienie po trzęsieniu ziemi.**

Wynik? Powstały uzbrojone milicje cywilne (jikeidan), które dokonywały samosądów. Koreańczyków mordowano pałkami, mieczami, bagnetami, topiono, palono żywcem. „Kontrole tożsamości” polegały na testach wymowy japońskich słów (np. „gagigugego”) – zła wymowa oznaczała śmierć.

Japońska policja i siły zbrojne uczestniczyły w zabójstwach lub je ułatwiały, często oddając zatrzymanych tłumowi. To nie był incydent – to kilkutygodniowy pogrom. Szacunki liczby ofiar wahają się od 3 do ponad 10 tysięcy Koreańczyków (współczesne badania wskazują na około 6-7 tysięcy; dokładna liczba jest nieznana, bo ofiary były „niewidzialne” administracyjnie).

**Rok 1923, Koreańczyk prowadzony przez policję**

„O co właściwie chodzi z ludźmi?”

Japoński reżyser Akira Kurosawa (1910-1998) w swojej autobiografii „Something Like an Autobiography” opisał absurd tej paniki: „W naszej okolicy w każdym domu w nocy musiała być jedna osoba na straży. […] Wziąłem drewniany miecz i zaprowadzono mnie do rury odpływowej, która była ledwie na tyle szeroka, by kot mógł się przez nią przecisnąć. Postawili mnie tutaj i powiedzieli: ‚Koreańczycy mogą się tędy prześlizgnąć’. Ale wydarzył się jeszcze bardziej absurdalny incydent. Powiedzieli nam, żebyśmy nie pili wody z jednej ze studni w naszej okolicy. Powodem był dziwny napis na murze otaczającym studnię, wypisany białą kredą. Podobno był to koreański kod informujący o zatruciu wody w studni. Byłem oszołomiony. Prawda była taka, że ten dziwny napis był bazgrołem, który sam napisałem. Widząc dorosłych zachowujących się w ten sposób, nie mogłem powstrzymać się od kręcenia głową i zastanawiania się, o co właściwie chodzi z ludźmi.”

Japonia była już nowoczesnym państwem, ale ten pogrom był preludium do okrucieństw II wojny światowej. Mechanizm ten sam co w Mediolanie: plotki, przyzwolenie władzy, przemoc wobec „niewygodnych”.

Psychologiczne Mechanizmy: Dlaczego To Się Powtarza?

Te zachowania to nie „wypadki historii” – to wzorzec, stary jak ludzkość. Oto kluczowe mechanizmy:

Utrata kontroli i przymus sensu: Katastrofa odbiera sprawczość. Mózg woli złe wyjaśnienie niż chaos – to „intencjonalizacja chaosu”, czyli przypisywanie woli zjawiskom losowym. Lepszy wróg niż bezsens.
Kozioł ofiarny (scapegoating): Najstarszy algorytm społeczny. Winny musi być widoczny, inny, słaby i budzić ambiwalentne emocje. Dlatego obcy, mniejszości – „nie nasi”.
Heurystyka wroga: W zagrożeniu mózg przechodzi w tryb przetrwania: „better safe than sorry”. Plotka staje się prawdą, bo lepiej uwierzyć niż ryzykować.
Dehumanizacja: Zanim dojdzie do przemocy, ofiara przestaje być człowiekiem – staje się „zagrożeniem”, „nosicielem”. Empatia wyłącza się, agresja jest „usprawiedliwiona”. Psychologicznie: nie biję człowieka, neutralizuję problem.
Panika społeczna i konformizm: Plotka rośnie, gdy inni wierzą, autorytet milczy lub przytakuje. Dyfuzja odpowiedzialności: „wszyscy wiedzą, że tak jest”.

Dlaczego to się powtarza? Nasze mózgi są ewolucyjnie plemienne – adaptacyjne kiedyś (ochrona grupy), ale toksyczne w masowych społeczeństwach. W kryzysie instynkt wygrywa z kulturą.

Od dżumy po trzęsienia ziemi, od XIV do XX wieku – wzorce są te same. W dobie pandemii, wojen czy zmian klimatu, warto pamiętać: lęk szuka winnych, ale prawdziwe rozwiązanie to empatia i fakty. Jak pisał Kurosawa, patrząc na dorosłych: „O co właściwie chodzi z ludźmi?”

Źródła i inspiracje:

Andrew Graham Dixon, Caravaggio. A Life Sacred and Profane, 2012
Akira Kurosawa, Something Like an Autobiography, 1981
Paolo Bisciola, Relatione verissima del progresso della peste di Milano, qual principio nel mese d’agosto 1576

Francja · Korea Południowa

„Śniadanie wioślarzy” i „Wiosenna zabawa na polu”: dwie wizje szczęścia we wspólnocie

01/01/202602/01/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Dwa obrazy, dwa kraje, dwa stulecia temu, a jednak mówią więcej o nas niż tysiące traktatów socjologicznych. „Śniadanie wioślarzy” Pierre-Auguste Renoira i „Wiosenna zabawa na polu” Shin Yun-boka to nie tylko arcydzieła malarstwa – to dwa lustra, w których odbijają się zupełnie różne wizje tego, czym jest wspólnota, ciało, relacja i sens bycia z innymi. Francuska burżuazyjna bohema końca XIX wieku kontra konfucjańska Korea późnego Joseon: jedno spojrzenie wystarczy, by zrozumieć, dlaczego w jednym świecie rozluźnienie ciała było oznaką wolności, a w drugim – zagrożeniem dla całego porządku moralnego.

**„Śniadanie wioślarzy”, Pierre-Auguste Renoir**

Dwa obrazy, dwa światy: Renoir i Shin Yun-bok o wspólnocie i wolności

Pod koniec XIX wieku Francję (Belle epoque) i późny okres Joseon (1750-1897) w Korei dzieliły nie tylko tysiące kilometrów, lecz przede wszystkim dwa zupełnie odmienne sposoby rozumienia społeczeństwa, ciała i relacji międzyludzkich. Doskonałym tego przykładem są dwa arcydzieła: Śnidanie wioślarzy (1880–1881) autorstwa Pierre-Auguste’a Renoira oraz scena wiosennej zabawy na polu z albumu Hyewon pungsokdo (pocz. XIX w.) autorstwa Shin Yun-bok (pseud. Hyewon), znana jako „Wiosenna zabawa na polu” (Sangchunyaheung).

Oba obrazy przedstawiają grupy ludzi odpoczywających na świeżym powietrzu, w otoczeniu natury, z elementami jedzenia, muzyki i lekkiej rozrywki. Na pierwszy rzut oka podobna sielanka. Gdy jednak przyjrzymy się uważniej, okaże się, że ukazują one dwa radykalnie różne modele wspólnoty ludzkiej.

Renoir: chwila przyjemności bez formy

Scena Renoira rozgrywa się na tarasie restauracji Maison Fournaise nad Sekwaną – popularnym miejscu wypoczynku paryskiej klasy średniej. Towarzystwo stanowią przyjaciele artysty: aktorki, modele, dziennikarze, sportowcy, drobni przedsiębiorcy. Nie ma tu arystokracji ani „ludu” – to burżuazyjna bohema w stanie czystego relaksu.

Psychologicznie obraz oddaje moment po kulminacji: jedzenie się kończy, butelki są pootwierane, kieliszki niepełne, rozmowy toczą się w różnych kierunkach. Brak jednego centrum uwagi, brak hierarchii, brak wspólnego tematu. Ciała są rozluźnione – ciężar opada, ramiona wiszą swobodnie, gesty są asymetryczne i niedbałe. Flirt jest lekki, bez ryzyka i bez konsekwencji – bo osadzony w kulturze, w której jednostka może pozwolić sobie na chwilowe zawieszenie ról bez utraty tożsamości.

To świat, w którym ludzie spotykają się, ponieważ chcą cieszyć się chwilą – tu i teraz – bez potrzeby moralnej ramy czy trwałej struktury. Forma istnieje, ale zostaje na moment zapomniana. Dlatego taki obraz nie mógłby powstać w Korei Joseon – oznaczałby antropologiczną herezję.

**„Wiosenna zabawa na polu” Shin Yun-bok** („상춘야흥”, 신윤복)

Shin Yun-bok: wspólnota w rygorze formy

W przeciwieństwie do Renoira, scena autorstwa Shin Yun-boka ukazuje grupę yangbanów (szlachty) oraz kisaeng (artystek-rozrywkowych) podczas wiosennego pikniku. Postacie siedzą w wyraźnym kręgu wokół pustego centrum, które symbolizuje harmonię i porządek. Dystanse są równe, starannie kontrolowane. To nie spontaniczne spotkanie – to rytualna forma bycia razem.

Ciała są pionowe, symetryczne, „zamknięte” nawet w pozycji siedzącej. Ręce zajęte przedmiotami (fajka, wachlarz, instrument muzyczny), gesty spokojne i opanowane. Emocje nie są eksponowane – ważniejsza jest samokontrola. Kobiety są obecne, lecz ich energia zostaje ograniczona: spojrzenia opuszczone, gesty mniejsze, subtelniejsze. Flirt, jeśli w ogóle się pojawia, ma charakter zakodowany i estetyczny – jest sugestią, a nie aktem.

Radość była w Joseon dozwolona, ale tylko w formie kontrolowanej, estetycznej i społecznie czytelnej. Hierarchia (wiekowa, płciowa, klasowa, konfucjańska) nie była dodatkiem do życia społecznego – była samym jego rdzeniem. Widoczna w postawie ciała, w układzie grupy, w relacji wzroku. Rozluźnienie oznaczałoby brak samokontroli, a swoboda – moralne zagrożenie. Widz z epoki zapytałby nie „co to za obraz?”, lecz raczej: „kto tu jest kim?” – bo bez jasnej struktury scena stałaby się społecznie nieczytelna.

Kluczowe różnice

Ciało: biologiczne vs moralne: Renoir pokazuje ciała miękkie, niedoskonałe, biologiczne – ludzkie. Shin Yun-bok ukazuje ciała uformowane kulturowo: nośniki normy i moralności.

Hierarchia i egalitaryzm: U Renoira brak „głowy stołu”, brak osi władzy – pozorny chaos relacji. U Shin Yun-boka krąg nie symbolizuje równości, lecz kontrolowaną normę.

Relacje i flirt: Francuski flirt jest otwarty, rozproszony i „nieważny”. Koreański – to kontrolowana transgresja, sugestia bez jawnego przekraczania granic.

Sens wspólnoty: U Renoira: przyjemność bycia razem, doświadczenie chwili. W Joseon: obowiązek, struktura, trwanie porządku ponad jednostką.

Obraz Renoira pokazuje ludzi, którzy są razem, ponieważ mogą pozwolić sobie zapomnieć, że forma istnieje. Obraz Shin Yun-boka – ludzi, którzy są razem, ponieważ muszą pozostać w formie.

Echo w dzisiejszym świecie

Co ciekawe, te głębokie różnice kulturowe nie zniknęły całkowicie. Współczesna Francja nadal ceni indywidualną swobodę, chwilowość i lekkie relacje społeczne. Korea – mimo modernizacji – zachowuje silne poczucie hierarchii, samokontroli i zbiorowej harmonii.

Te dwa obrazy, oddalone od nas o ponad sto lat, wciąż mówią wiele o tym, jak różne społeczeństwa rozumieją szczęście we wspólnocie. Dwa płótna, dwaj mistrzowie, dwa światy – ale oba prawdziwe. I dlatego oba piękne.

Źródła i inspiracje:

Mary McAuliffe, Twilight of the Belle Epoque, 2014
Agnieszka Lisak, Życie towarzyskie w XIX wieku. Wspaniałe czasy belle epoque, wyd. Bellona, 2017

Korea Północna · Korea Południowa · Stany Zjednoczone · Wietnam

Uchodźcy z Korei Północnej i weterani z Wietnamu – dlaczego ci, którzy przetrwali najgorsze, w końcu milkną

08/12/202509/01/2026 Jacek Wachowiak2 Komentarze

Istnieją historie, których nie da się opowiedzieć bez ryzyka, że słuchacz odwróci wzrok. Historie o jedzeniu skórzanych pasów, o ukrywaniu się w szambie, o śmierci dzieci z głodu. Historie północnokoreańskich uchodźców w Korei Południowej i amerykańskich weteranów wojny wietnamskiej brzmią inaczej, ale prowadzą do tej samej konkluzji: ludzie nie potrafią ich słuchać. Nie dlatego, że są źli. Dlatego, że słuchanie często boli bardziej niż mówienie.

**Dwóch żołnierzy pociesza się nawzajem w obliczu trudności bojowych. Pleiku, Wietnam Południowy, 26.05.1967 r.**

W 2022 roku ukazała się książka „Greenlight to Freedom” – zapis wspomnień Songmi Han, uciekinierki z Korei Północnej. We wstępie Casey Lartigue Jr. stawiają tezę, która brzmi niemal identycznie jak słowa amerykańskiego psychiatry Jonathana Shaya w klasycznej już książce „Achilles in Vietnam” (1994). Zarówno północnokoreańscy uchodźcy w Korei Południowej, jak i weterani wojny wietnamskiej w Stanach Zjednoczonych, bardzo szybko odkrywają to samo: ludzie nie potrafią słuchać ich historii. Często nie chcą nawet próbować. Dlaczego?

1. Słuchanie prawdziwej traumy wymaga dojrzałości, której większość z nas nie posiada
Kiedy ktoś opowiada o jedzeniu kory drzew, o gotowaniu skórzanych pasów, o ukrywaniu się w szambie, o śmierci dzieci z głodu albo o rozrywanych przez miny kolegach z oddziału, uruchamia się w słuchaczu potężny mechanizm obronny. Psychologicznie możemy zareagować tylko na trzy sposoby: wytrzymać ból i pozwolić, by historia nas zmieniła; uciec, mówiąc „to za ciężkie, nie chcę tego słuchać”; albo przejąć kontrolę nad narracją – „trzeba było…”, „ja bym…”, „musisz patrzeć pozytywnie”.

Spora część słuchaczy wybiera ucieczkę lub dominację.Dlaczego? Ponieważ pełne wysłuchanie oznacza konfrontację z własną bezradnością. Przyznanie, że istnieją sytuacje, w których żadna mądrość, żaden optymizm i żadna dobra rada nie pomagują. To zagraża podstawowemu złudzeniu współczesnego człowieka: że świat jest w gruncie rzeczy sprawiedliwy i przewidywalny, a nieszczęście przytrafia się tylko tym, którzy „coś zrobili źle”.

**Songmi Han z jej książką „Greenlight to Freedom”**

2. „Mogłeś zrobić inaczej” – mechanizm samousprawiedliwienia
Jednym z najczęstszych zarzutów wobec północnokoreańskich uciekinierów jest: „Dlaczego zostawiłeś rodzinę?”. Weterani Wietnamu słyszeli: „Po co w ogóle tam pojechałeś?” albo „Dlaczego nie odmówiłeś rozkazu?”.

W obu przypadkach mamy do czynienia z tym samym procesem psychologicznym: słuchacz, który nigdy nie stanął przed wyborem między śmiercią własną a śmiercią bliskich, projektuje na ofiarę własne standardy moralne ukształtowane w warunkach komfortu i bezpieczeństwa. Akceptacja faktu, że w pewnych sytuacjach nie istnieje „dobre wyjście”, oznaczałaby przyznanie, że zło może być absolutne i że nikt z nas nie ma gwarancji, jak zachowałby się w piekle. Łatwiej więc uwierzyć, że ofiara ponosi współwinę – wtedy można pozostać moralnie nieskazitelnym obserwatorem.
W terminologii teologii moralnej nazywa się to samousprawiedliwieniem (ang. self-righteousness).

**Sierżant armii amerykańskiej Philip Fink, doradca 52. batalionu Wietnamskich Rangerów. Wietnam Południowy, 12 czerwca 1965 r. (Fot. Steve Stibbens)**

3. Kulturowy dysonans – przypadek Korei Południowej
W Korei Południowej problem ma dodatkowy, narodowy wymiar. Społeczeństwo zbudowało tożsamość na narracji wyjątkowego sukcesu: z jednego z najbiedniejszych krajów świata do technologicznej potęgi w ciągu jednego pokolenia. Obraz ten opiera się na przekonaniu o wyższości południowokoreańskiego systemu, edukacji i „koreańskiego ducha”.

Uchodźca z Północy jest żywym zaprzeczeniem tej narracji – dowodem, że ten sam naród, ta sama kultura, ten sam język mogą prowadzić do masowego głodu i totalitarnego koszmaru. Opowiadanie o północnokoreańskiej rzeczywistości wprowadza dysonans poznawczy nie do zniesienia dla wielu mieszkańców Południa.
W koreańskiej kulturze wstydu publiczne mówienie o cierpieniu postrzegane jest dodatkowo jako obniżanie statusu – własnego i całej grupy. Trauma jest „brudna”, psuje wizerunek, zakłóca zbiorowy optymizm. Dlatego uchodźcom mówi się wprost: „Skoro już jesteś na wolności, przestań narzekać i ciesz się życiem”.

4. Milczenie jako jedyna pozostała ochrona
W rezultacie nawet ci, którzy początkowo decydują się mówić – jak północnokoreańscy uchodźcy czy weterani wojenni – z czasem wycofują się. Bo odkrywają, że opowiadanie prawdy nie przynosi ulgi. Przynosi wtórną traumę: odrzucenie, oskarżenia, moralizatorskie rady albo po prostu pusty wzrok i zmianę tematu. Milczenie staje się ostatnią formą kontroli nad własnym doświadczeniem.

**Amerykańscy żołnierze piechoty modlą się w wietnamskiej dżungli podczas nabożeństwa żałobnego za poległych towarzyszy broni. Wietnam Południowy, 9 grudnia 1965 r. (Fot. Horst Faas)**

Porównanie losów północnokoreańskich uchodźców i amerykańskich weteranów wojny wietnamskiej pokazuje uniwersalną prawidłowość: społeczeństwa nie odrzucają ofiar dlatego, że im nie współczują. Odrzucają je, ponieważ pełne przyjęcie ich świadectwa oznaczałoby konieczność zmierzenia się z prawdą o świecie i o nas samych – prawdą, że zło może być absolutne, że cywilizacja jest cienką warstwą, a my sami nie mamy żadnej gwarancji, kim byśmy się stali w ekstremalnych warunkach.

Źródła:
• Han Songmi (2022). Greenlight to Freedom
• Shay, Jonathan (1994). Achilles in Vietnam. Combat Trauma and the Undoing of the Character

Podobne artykuły:

Gdy wzrok i słuch zawodziły: rola zapachu i zmysłu węchu w walce w wietnamskiej dżungli

Korea Północna · Korea Południowa

Ojciec-tyran vs. człowiek-bóg: jak naprawdę powstały dwie Koree

29/11/202508/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Dlaczego podział Korei trwa do dziś, z tysiącami ludzi w północnokoreańskich obozach koncentracyjnych i południową potęgą K-dram i K-popu? Odpowiedź tkwi w psychice dwóch dyktatorów: Syngmana Rhee, konfucjańsko-chrześcijańskiego patriarchy, który masakrował opozycję na Jeju i Bodo, oraz Kim Ir-sena, twórcy ideologii dżucze i mitu o sobie jako zbawcy narodu. Obaj – ojciec-tyran i człowiek-bóg – karmili paranoję i mesjanizm, dzieląc ludzi na „czystych” i „zdradzieckich”. Ta podróż przez ich biografie pokazuje, jak wojna koreańska uwypukliła różnice w terrorze stosowanym przez dwóch pierwszych koreańskich przywódców.

**Kim Ir-sen (Kim Il-sung) – psychopata i tyran ukrywający się za sympatycznym uśmiechem**

Kiedy dziś patrzymy na Półwysep Koreański, widzimy kontrast tak ostry, że aż nierealny: z jednej strony nowoczesność, K-pop i neonowe światła Seulu, z drugiej obozy koncentracyjne, klęski głodu i defilady rakietowe. Wojna koreańska 1950–1953 została w zachodniej i koreańskiej pamięci zapisana jako klasyczna walka dobra ze złem, demokracji z totalitaryzmem, wolnego świata z komunistycznym potworem, podczas gdy w latach 1945–1950 oba reżimy różniły się wyłącznie stopniem stosowanego terroru. Na półwyspie nie istniały jeszcze wtedy „dwie Koree” w dzisiejszym rozumieniu. Istniały dwa brutalne, autorytarne projekty budowania państwa na gruzach japońskiej okupacji, dowodzone przez dwóch polityków, którzy mieli ze sobą zaskakująco wiele wspólnego: narcyzm, mesjanizm, paranoję, przekonanie o własnej nieomylności i gotowość do zabijania dziesiątek tysięcy ludzi w imię „ocalenia narodu”. Ten naród traktowali jak nieporadne dziecko, które trzeba prowadzić twardą ręką, bo samo nigdy nie dojdzie do celu.

**Syngman Rhee – rządzący twardą ręką w latach 1948-1960 południowo-koreański dyktator**

Syngman Rhee – konfucjański ojciec-tyran w amerykańskim garniturze
Urodzony w 1875 roku w zubożałej arystokratycznej rodzinie yangban, Rhee już jako dziecko stracił ojca i wychowywał się w przekonaniu, że jest kimś wyjątkowym. W wieku 22 lat trafił do więzienia za działalność niepodległościową. Tam był torturowany. Kilkadziesiąt lat później, jako prezydent, z lubością stosował te same metody wobec swoich przeciwników. W więzieniu nawrócił się na chrześcijaństwo, ale nie było to chrześcijaństwo miłosierdzia. To była specyficznie koreańska, synkretyczna mieszanka konfucjanizmu i protestanckiego purytanizmu, w której Rhee widział siebie jako wybranego przez Boga (a właściwie: ważniejszego niż Bóg) zbawcę narodu.

W 1945 roku, w wieku 70 lat, wrócił do Korei z walizką dyplomów z Harvardu i Princeton oraz z błogosławieństwem Amerykanów. Dla niego historia była prosta: tylko on może uratować Koreę przed komunizmem. Wszyscy inni – lewica, centrowi politycy, a nawet umiarkowani konserwatyści – to potencjalni zdrajcy.

Jego rządy to klasyczny autorytarny patriarchat: policja i bojówki mordują dziesiątki tysięcy ludzi (masakra na wyspie Jeju 1948–1949: 30–60 tys. zabitych cywilów, masakra ligi Bodo 1950: 100-200 tys. ofiar), opozycja jest torturowana i zabijana, a każdy przejaw krytyki traktowany jest jak zdrada stanu.
W przeciwieństwie do Kima, Rhee nie fałszował historii na masową skalę – nie musiał. Miał amerykańskie bagnety, dolary i moralną legitymację „obrońcy wolnego świata”. CIA wiedziała o wszystkim i przymykała oczy, bo to „nasz sukinsyn”. W 1960 roku studenci w końcu powiedzieli dość. Rewolucja kwietniowa (blisko 200 zabitych przez policję, tysiące rannych) zmusiła Amerykanów do porzucenia starzejącego się dyktatora. Rhee uciekł na Hawaje, gdzie zmarł w 1965 roku w samotności i zapomnieniu. Dziś w Korei Południowej jest postacią niemal nieobecną – wspomina się go zdawkowo jako „pierwszego prezydenta”, bez entuzjazmu i bez pomników.

**Kim Ir-sen przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie, 1984 r.**

Kim Ir-sen – człowiek, który został bogiem
Kim urodził się w 1912 roku jako Kim Sung-ju w zwykłej chłopskiej rodzinie. Jego ojciec był ewangelickim chrześcijaninem, ale syn nigdy nie przejął wiary. Zamiast Boga w jego życiu pojawiła się inna obsesja – on sam. W latach 30. walczył (raczej symbolicznie) z Japończykami w Mandżurii. W 1945 roku wrócił do Korei jako 33-letni kapitan Armii Czerwonej z sowieckim błogosławieństwem. Nie był wybitnym ideologiem ani strategiem, ale miał jeden genialny talent – potrafił budować mity i zabijać każdego, kto mógłby je podważyć.

W ciągu kilku lat zlikwidował wszystkie konkurencyjne frakcje w partii (sowiecką, chińską, krajową), wymazał z historii wszystkich współautorów rewolucji i przepisał własną biografię: narodziny pod świętą górą Paektu, podwójna tęcza, cudowne dzieciństwo, heroiczne walki z Japończykami (w rzeczywistości większość wojny spędził w obozie szkoleniowym na Syberii). Powstała alternatywna rzeczywistość, w której nie ma historii Korei bez Kim Ir-sena. Jest tylko „mroczna epoka przed nim” i „jasna epoka jego chwały”.

W odróżnieniu od Rhee, Kim nie chciał być tylko ojcem-tyranem. Chciał być bogiem. Stworzył świecką religię z liturgią, rytuałami, dziesięcioma zasadami moralnymi, portretami w każdym domu, płaczem na zawołanie i ideologią dżucze, która formalnie głosiła samowystarczalność, a w praktyce absolutną podległość Wodzowi. Strach na Północy nie był tylko polityczny – był egzystencjalny. Zdrada ideologiczna, brak wystarczającej miłości do Przywódcy, nawet nieszczęście osobiste mogły być karane śmiercią trzech pokoleń rodziny.
Kim zmarł w 1994 roku, ale oficjalnie nigdy nie umarł – jest „Wiecznym Prezydentem”. Jego zabalsamowane ciało leży w pałacu Kumsusan i jest czczone jak relikwia.

**Wojna koreańska doszczętnie zniszczyła Seul: w tle nieistniejący już japoński budynek Generalnej Guberni**

Dwie twarze tego samego medalu
Podobieństwa są uderzające: obaj uważali się za jedynych zbawców narodu, obaj budzili i karmili strach, obaj eliminowali przeciwników z zimną krwią, obaj dzielili ludzi na „czystych” i „zdradzieckich”, obaj traktowali społeczeństwo jak niepełnoletnie dziecko.
Różnice były głównie w metodzie i w trwałości: Rhee – autorytarny patriarchat konfucjańsko-chrześcijański, wsparty bagnetami USA, Kim – totalitarna teokracja świecka, wsparta bagnetami ZSRR i Chin, a później tylko własną mitologią.
Rhee przegrał, bo jego system opierał się na strachu i policji – gdy policja przestała strzelać do studentów, system upadł w kilka miesięcy. Kim wygrał, bo jego system opierał się na „miłości” i wierze – nawet w najgorszym głodzie lat 90. (2–3 mln ofiar) ludzie bali się nie tylko kary, ale utraty sensu życia.

Dziedzictwo
Korea Południowa potrzebowała jeszcze dwóch dyktatur (Park Chung-hee i Chun Doo-hwan) i wiele tysięcy zabitych w walkach o demokrację, żeby w latach 80. w końcu stać się tym, czym jest dziś. Korea Północna nigdy nie musiała się zmieniać – jej system okazał się odporny nawet na klęski, które powinny go były zniszczyć.
W 1950 roku (wybuch wojny koreańskiej) na Półwyspie ścierały się dwa narcystyczne, paranoiczne, mesjanistyczne projekty „ocalenia narodu” przed samym sobą. Jeden nazywał się demokracją i nauczył się udawać, aż w końcu stał się prawdziwy. Drugi nazywał się komunizmem i udoskonalił sztukę udawania miłości tak bardzo, że do dziś trzyma 26 milionów ludzi w klatce.

Podobne artykuły:

Pułkownik Choi Chang-sik: Kozioł ofiarny wojny koreańskiej

Korea Południowa

Cygaro kontra gwanbok – koreański konfucjanizm w zderzeniu z zachodnim indywidualizmem

25/11/202508/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Dlaczego ciało na zdjęciu z 1903 roku mówi więcej o kolizji kultur niż traktaty dyplomatyczne? W konfucjańskim Joseon koreańscy urzędnicy w gwanbokach uosabiali dyscyplinę – symetria, maska roli, brak spontaniczności – podczas gdy amerykański doradca z cygarem w dłoni i asymetryczną postawą reprezentował zachodnią sprawczość i indywidualizm. To zderzenie konfucjanizmu z autonomią ciała nie skończyło się wraz z modernizacją Korei w drugiej połowie XX wieku – trwa w dzisiejszej Korei, gdzie K-pop i garnitury maskują konfucjański gorset.

**Antropologia ciała w koreańskim Cesarskim Departamencie Komunikacji (Imerial Department of Communication), Seul 1903.**

Fotografia wykonana w 1903 roku przed siedzibą Cesarskiego Departamentu Komunikacji w Seulu przedstawia około trzydziestu koreańskich urzędników w tradycyjnym gwanbok oraz jednego białego doradcę technicznego (najprawdopodobniej członka amerykańskiej misji pocztowo-telegraficznej). Jedno ujęcie, i cały dramat zderzenia dwóch odmiennych, niekompatybilnych porządków antropologicznych staje się widoczny gołym okiem. To nie jest zwykłe zdjęcie grupowe. To wykład z niewerbalnej antropologii w jednej klatce.

Konfucjański habitus Joseon: ciało jako urząd
Koreańscy urzędnicy tworzą formację o charakterze niemal architektonicznym:
• stopy równoległe, rozstaw identyczny, żadna nie wysunięta przed oś szeregu – ciało nie sygnalizuje indywidualnego kierunku ani inicjatywy
• kolana sztywne, biodra zablokowane – brak jakiegokolwiek „żywego” napięcia mięśniowego; ciało wrośnięte w hierarchiczną strukturę
• dłonie schowane w rękawach lub ułożone w kanonicznej, symetrycznej pozycji – gest nie należy do osoby, lecz do rytuału
• spojrzenie puste, maska – twarz nie jest nośnikiem indywidualności, lecz urzędowej powagi
• perfekcyjna synchronizacja kątów ciała i odległości – każdy urzędnik wygląda jak replika poprzedniego
W późnym Joseon jednostka nie posiadała ciała w sensie zachodnim. Posiadała urząd. Ciało było przedłużeniem roli społecznej, a nie osobowości. Wszelkie odchylenia od kanonicznej postawy odczytywano jako zagrożenie dla harmonii hierarchicznej.

Habitus zachodni: ciało jako podmiot autonomiczny
Postawa białego doradcy łamie każdy z powyższych kodów:
• jedna noga wyraźnie wysunięta do przodu – klasyczny sygnał osobistej sprawczości i gotowości do ruchu; w Joseon taki gest oznaczałby arogancję lub chęć „wyrwania się” z kolektywu
• tors i głowa obrócone w bok – odmowa kolektywnego kierunku spojrzenia; „nie muszę patrzeć tam, gdzie wy”
• cygaro w dłoni – w konfucjańskim protokole oficjalnym akt nie do pomyślenia; ręce winny być puste lub schowane, gest zajęty przedmiotem to symbol nieformalnej dominacji i swobody
• asymetria dłoni – jedna luźna, druga zajęta; zerwanie z zasadą ceremonialnej symetrii
• kolana lekko ugięte, sylwetka „na miękkich nogach” – ciało żywe, elastyczne, gotowe do gestu i zmiany pozycji
Doradca nie zajmuje centralnego miejsca (rezerwowanego dla koreańskiej hierarchii), lecz zapewne świadomie lokuje się na skraju pierwszego rzędu – wystarczająco blisko, by być częścią kadru, wystarczająco daleko, by nie zostać wciągniętym w porządek rytualny. To pozycja„jestem z wami, ale nie jednym z w was”.

Cygaro jako kondensacja epoki: w Joseon palenie w obecności wyższych rangą – zwłaszcza na zdjęciu oficjalnym – było aktem profanacji. Trzymanie czegokolwiek w dłoni podczas fotografii naruszało zasadę całkowitej kontroli gestu. Cygaro pełni tu funkcję rekwizytu tożsamości: znaku nowoczesności, męskości, klasowego luzu i kolonialno-technokratycznej pewności siebie. Jeden mały przedmiot kondensuje cały habitus zachodniego mężczyzny przełomu wieków.

Dwa wszechświaty
Koreańczycy: ciało podporządkowane rytuałowi, brak spontaniczności, minimalizacja indywidualnego ruchu, twarz jako maska roli, sens nadaje kolektyw i hierarchia moralna. Zachodni doradca: ciało jako przedłużenie osobowości, swoboda mięśniowa, ekspresja autonomii i statusu, sens tworzy jednostka.

W klasycznej komunikacji niewerbalnej (i w badaniach nad orientacją ciała) jednokierunkowość spojrzenia + wysuniętej stopy + lekkiego skrętu tułowia jest jednym z najsilniejszych sygnałów „chcę się stąd wydostać” albo przynajmniej „moja uwaga i intencja są gdzie indziej”. Kiedy wszystkie trzy elementy są zgodne (oczy, głowa, tułów, stopa, a w tym przypadku również lewa ręka), czytelność tego sygnału rośnie niemal do 100 %. W kontekście zachodnim lat 1900–1910 taki sygnał był zupełnie naturalny: „OK, zrobię wam to zdjęcie, ale nie udaję, że to moje miejsce i mój czas”. Dla Koreańczyków, którzy przez wieki szkolili się w całkowitym maskowaniu takich sygnałów (ciało ma być „zamknięte” i skierowane wyłącznie tam, gdzie wymaga rytuał), ten jeden szczegół musiał być szokujący. On nie tylko nie podporządkował się formie – on otwarcie sygnalizował, że jego umysł i wola są już poza tą formacją.

Fotografia z 1903 roku jest czystym zapisem zderzenia habitusu konfucjańskiego (kultura wstydu, kolektywna dyscyplina) z habitusem zachodniego indywidualizmu (kultura autonomii, osobista sprawczość). W ciągu kilku lat ten porządek konfucjański zostanie zmieciony – w 1910 roku Korea utraci niepodległość. Zdjęcie pozostaje jednym z najdoskonalszych wizualnych świadectw tej krótkiej, dramatycznej chwili, gdy dwa światy stanęły obok siebie – i nie potrafiły się nawzajem zrozumieć.

Podobne artykuły:

Upadek Singapuru: jak gesty zdradziły wynik negocjacji kapitulacyjnych

Japonia · Korea Południowa

Słońce, dym i wczesna fotografia – trzy powody „czarnych” twarzy w dawnej Korei i Japonii

21/11/202508/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Kiedy przeglądamy archiwalne fotografie z Japonii i Korei z lat 1870–1930, często przeżywamy zdziwienie: ludzie, których dziś kojarzymy z bardzo jasną cerą, mają twarze ciemne, czasem wręcz hebanowe. Zwłaszcza koreańscy chłopi na zdjęciach sprzed 100–130 lat wyglądają, jakby pochodzili z zupełnie innego kontynentu, a to po prostu efekt brutalnych warunków życia, dymu, słońca i… ograniczeń ówczesnej fotografii. Wszystko da się wyjaśnić i to bez sięgania po teorie spiskowe.

1. Chłop = opalony na ciemno
W XIX-wiecznej Korei i Japonii 80–90% społeczeństwa stanowili chłopi. Pracowali od świtu do zmierzchu w polu, najczęściej przy uprawie ryżu – czyli godzinami stali po kostki w wodzie, pod gołym słońcem, bez kapeluszy z prawdziwego zdarzenia i oczywiście bez kremów z filtrem, które wynaleziono dopiero w drugiej połowie XX wieku. W Korei chłop często nosił tylko słomiany kapelusz z wielkimi dziurami albo wcale – twarz i kark dostawały pełną dawkę UV przez całe życie. Po 30–40 latach takiej „terapii” skóra stawała się ciemnobrązowa, wysuszona i spękana. Elita (koreańscy yangbanowie, japońscy samuraje czy mieszczanie) wyglądała zupełnie inaczej – bo nie uprawiała ryżu i spędzała więcej czasu w cieniu.

**Korea, ok. 1900 r. Wyraźny kontrast pomiędzy hebanowymi twarzami tragarzy, a jasną cerą arystokratek Yangban**

2. Ondol – domowa wędzarnia ludzi (głównie w Korei)
To jest czynnik, o którym prawie nikt na Zachodzie nie słyszał, a który w Korei jest dobrze udokumentowany.
Tradycyjny koreański system ogrzewania podłogowego (ondol) działał tak: pod paliło się drewnem, dym przechodził kanałami i wychodził kominem… teoretycznie. W praktyce w chłopskich chatach kanały szybko się zatykały, kominy były za niskie, a zimą palono non-stop przez 5–6 miesięcy. Efekt? Cała izba wypełniała się dymem i sadzą. Ludzie żyli w czymś na kształt wędzarni. Sadza osiadała w porach skóry, a związki smoliste z dymu drzewnego nadawały cerze trwały, szarobrązowy odcień. Archeolodzy w Korei znajdują dziś w starych domach centymetrowe warstwy sadzy na belkach – dokładnie tej samej, która osiadała na twarzach mieszkańców. Po 20–30 latach mieszkania w takim „dymnym SPA” twarz robiła się naprawdę bardzo ciemna. Kobiety i dzieci też – bo wszyscy siedzieli przy palenisku.

W Japonii było lepiej – tam domy miały otwarte paleniska (irori), dym uciekał do góry, a do tego istniały łaźnie publiczne (sento). W Korei tradycyjnie myto się bardzo rzadko, zwłaszcza zimą (zimna woda = ryzyko choroby), więc sadza i brud zostawały na skórze miesiącami.

3. Fotografia, która „czerniła” Azjatów
Wczesne płyty fotograficzne (kolodionowe i ortochromatyczne) nadmiernie cieniły twarze Azjatów. Do tego fotografowie (głównie Europejczycy) ustawiali ekspozycję pod jasne elementy kadru, nie było lamp błyskowych ani reflektorów, ciemne włosy „połykały” resztę światła a twarze chłopów były często niedoświetlone o 2–3 przysłony. Efekt? i tak już ciemna od słońca i sadzy twarz wychodziła na zdjęciu prawie czarna.

To, co więc widzimy na starych zdjęciach, to nie genetyka, tylko kumulacja ekstremalnej, wieloletniej opalenizny, wieloletniego „wędzenia” dymem i sadzą (zwłaszcza w Korei), brudu i minimalnej higieny zimą oraz technicznych ograniczeń wczesnej fotografii. Współczesny obraz „bladej Azjatki” czy „jasnego Azjaty” to w dużej mierze efekt kremów BB, parasolek przeciwsłonecznych, klimatyzacji i życia w mieście. Sto lat temu większość mieszkańców Japonii i Korei wyglądała zupełnie inaczej – po prostu jak chłopi, którzy całe życie spędzili w polu i w dymie. I właśnie to widzimy na tych starych fotografiach.

Korea Północna · Korea Południowa

Stare wskaźniki czy celowa prowokacja? Honor, wstyd i tabliczki – lekcja psychologii kulturowej z DMZ

19/11/202517/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W DMZ prawda jest luksusem, na który nikt nie może sobie pozwolić. Kiedy w 2025 roku satelity pokazały kolejne z rzędu wtargnięcie żołnierzy północnokoreańskich, Korea Południowa nie krzyknęła „agresja!”, tylko cicho westchnęła: „Ach, te stare słupki… może się pomylili?”. W ten sposób konfucjański mechanizm ochrony twarzy spotyka się z cyniczną geopolityką XXI wieku: Seul jednocześnie ratuje honor Kima (dając mu schodki do odwrotu) i go upokarza (każda odpowiedź jest przegrana). To najczystsza forma azjatyckiej wojny psychologicznej – i dowód, że w Korei betonowe relikty z 1953 roku wciąż ważą więcej niż fakty.

17 listopada 2025 roku Seul wystąpił z oficjalną propozycją rozmów wojskowych z Pjongjangiem. Temat: „wyjaśnienie przebiegu Wojskowej Linii Demarkacyjnej”, bo – jak głosi komunikat – stare, zniszczone wskaźniki graniczne z 1953 roku są nieczytelne i północnokoreańscy żołnierze „przypadkiem” przekraczają linię. Tę samą wersję wydarzeń wiernie powtórzył wczoraj polski Business Insider.

Brzmi to poczciwie i niemal rozczulająco. Tyle że w rzeczywistości jest to jedna z najbardziej wyrafinowanych dyplomatycznych fikcji, jakie można usłyszeć na Półwyspie Koreańskim. Granica, która od ponad siedmiu dekad dzieli dwa państwa koreańskie jest najbardziej zmilitaryzowanym i monitorowanym miejscem na Ziemi: termowizja, radary, kamery o rozdzielczości pozwalającej odczytać napisy na paczce papierosów, drony, sejsmiczne czujniki wykrywające każdy krok, sztuczna inteligencja analizująca ruch w czasie rzeczywistym i patrole co kilkaset metrów. A w tym wszystkim uzbrojony żołnierz armii Kima „błądzi” kilkadziesiąt lub kilkaset metrów w głąb terytorium wroga, bo nie zauważył słupka sprzed 72 lat. To mniej więcej tak wiarygodne, jak tłumaczenie radzieckiej inwazji na Czechosłowację w 1968 roku nieaktualnymi mapami albo niemieckiego ataku na Westerplatte w 1939 roku nieczytelną tabliczką „Polska”.

**Granica miedzy Koreą Południową i Północną**

W Korei Północnej nikt nie błądzi przy granicy. Dezercja oznacza śmierć – dla żołnierza i często dla całej jego rodziny. Samowolne oddalenie się od posterunku oznacza to samo. Każdy rekrut stacjonujący przy DMZ ma w głowie wbitą mapę linii frontu jak modlitwę. W państwie, w którym strach jest głównym narzędziem zarządzania, nie ma miejsca na spacery. Ci ludzie nie zbierają grzybów – wykonują rozkazy. A rozkazy wydaje tylko jedna osoba w Pjongjangu.

Przekroczenia pojawiają się w precyzyjnie wybranych momentach: tuż przed wyborami w Korei Południowej, przed szczytami z Amerykanami, w trakcie wielkich manewrów USA–Korea Południowa albo wtedy, gdy Kim Jong Un chce światu przypomnieć, że wciąż może podkręcić temperaturę konfliktu bez wywoływania wojny totalnej. W samym 2025 roku mieliśmy już co najmniej kilka takich „przypadkowych” incydentów.

Dlaczego Seul uparcie trzyma się wersji ze starymi tabliczkami? Bo musi. Publiczne stwierdzenie „Pjongjang świadomie nas prowokuje” oznaczałoby obowiązek twardej odpowiedzi, a twarda odpowiedź mogłaby uruchomić spiralę, której nikt tutaj nie chce. Zamiast tego Południe podaje Północy elegancką furtkę: „to nie wasza wina, tylko wskaźników”. W azjatyckiej kulturze wstydu utrata twarzy jest gorsza niż śmierć. Upokorzony Kim staje się nieprzewidywalny i niebezpieczny. Kim, któremu pozwolono zachować twarz, może po cichu wycofać swoich ludzi i udawać, że nic się nie stało. Narracja o zniszczonych tabliczkach jest więc klasycznym dyplomatycznym buforem. Uspokaja Południową opinię publiczną („nie ma się czego bać, to tylko problem techniczny”), pozwala prezentować się światu jako strona rozsądna i odpowiedzialna, a przede wszystkim kupuje czas i obniża ryzyko prawdziwej eskalacji.

To nie naiwność. To świadoma, cyniczna i – co najważniejsze – skuteczna od dekad strategia przetrwania na najbardziej niebezpiecznej granicy świata. Prawda jest prosta i brutalna: żołnierze Korei Północnej przekraczają MDL celowo i za przyzwoleniem najwyższych władz. Seul doskonale o tym wie. Ale dopóki obie strony bardziej boją się wojny niż utraty twarzy, dalej będziemy słuchać o tabliczkach z 1953 roku. Bo na Półwyspie Koreańskim kłamstwo jest po prostu często tańsze niż prawda. Przynajmniej w krótkim terminie.

Inna rzecz, że propozycja „porozmawiajmy o granicy” to klasyczny forced choice – sytuacja bez dobrego wyjścia. To nie jest naiwna próba dialogu. To jest pułapka komunikacyjna opakowana w konfucjański papier prezentowy. Druga strona ma tylko dwie możliwości: (1) Zgoda -> automatycznie przyznaje, że problem istnieje, czyli że ich działania były nieprawidłowe. (2) Milczenie -> potwierdza wizerunek strony nieracjonalnej i niechętnej współpracy. W obu wariantach traci twarz i wiarygodność. Nie ma trzeciej opcji. To najprawdopodobniej celowo skonstruowany dylemat: jedna strona zmusza drugą do wyboru między dwiema toksycznymi alternatywami, sama wychodząc na dojrzałą i odpowiedzialną – bez żadnego ryzyka i bez podnoszenia głosu. W psychologii społecznej to wzorcowy przykład asymetrycznej gry o twarz: wystarczy jedno grzeczne zdanie, by przeciwnik przegrał, niezależnie od tego, co zrobi. W Azji Wschodniej takie zagrania są arcydziełem – piękniejszym niż partia go (chińska gra planszowa) i okrutniejszym niż szachy.

Źródła:

https://businessinsider.com.pl/wiadomosci/seul-chce-zapobiec-incydentom-na-granicy-propozycja-rozmow-z-korea-polnocna/3tkeklz

Korea Południowa

Yi Sun-sin: Geniusz, którego Korea zdradziła i ukrzyżowała

01/11/202508/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W 1598 roku pod Noryang Point umiera najgenialniejszy admirał w historii Korei – Yi Sun-sin. Pada trafiony kulą, ale tak naprawdę zabija go własny kraj: dwór pełen zazdrości, intryg i krótkowzroczności. Człowiek, który wynalazł okręty-żółwie, rozbił japońską armadę i nigdy nie przegrał bitwy morskiej, wcześniej był bity do krwi, zdegradowany do szeregowca i wrzucony do lochu. Dziś wracam do tej najbardziej gorzkiej karty koreańskiej historii – opowieści o geniuszu, którego ojczyzna najpierw ukrzyżowała, a potem ubrała w mit.

Yi Sun-sin (1545–1598) to postać, którą Korea czci jako narodowego bohatera, twórcę militarnych cudów i symbol niezłomności. Jego pomniki stoją w sercach koreańskich miast, a jego imię przywołuje się w patriotycznych przemowach, filmach i memach. Jednak prawda o Yi Sun-sinie jest o wiele bardziej fascynująca – i mniej wygodna – niż błyszcząca legenda. To historia chłodnego stratega, który wygrał wojnę nie dzięki, lecz pomimo własnego kraju; człowieka, którego system zdradził, torturował i upokorzył, by potem błagać o ratunek. Oto realistyczny portret Yi Sun-sina, wolny od konfetti narodowej mitologii, ale pełen szacunku dla jego geniuszu.

Kontekst historyczny: Korea Joseon na krawędzi
W XVI-wiecznej Korei dynastia Joseon była państwem przesiąkniętym konfucjańską hierarchią, biurokratyczną intrygą i polityczną niestabilnością. System, który stawiał lojalność wobec frakcji ponad dobro państwa, dusił talenty i nagradzał konformizm. Król Seonjo, rządzący w czasie inwazji japońskiej (1592–1598), był człowiekiem chwiejnym, podejrzliwym i zazdrosnym o sukcesy swoich podwładnych. Dwór, podzielony na frakcje Wschodnią i Zachodnią, toczył brutalne walki o wpływy, a nepotyzm i korupcja były codziennością. W takim środowisku zdolności Yi Sun-sina – jego niezależność, nonkonformizm, dyscyplina i strategiczny umysł – stały się nie tyle skarbem, ile zagrożeniem.
W 1592 roku japoński wódz Toyotomi Hideyoshi rozpoczął inwazję na Koreę, znaną jako wojna Imjin. Celem było podbicie półwyspu i dalsza ekspansja na Chiny Ming. Korea, pozbawiona silnej tradycji morskiej, stanęła przed widmem klęski. Japońska armia, zaprawiona w bojach i dobrze uzbrojona, szybko zdobywała ląd. W tym chaosie Yi Sun-sin, dowódca floty prowincji Jeolla, stał się jedyną nadzieją na powstrzymanie wroga na morzu.

Kim był Yi Sun-sin?
Yi nie był „urodzonym geniuszem floty”, jak chciałaby to widzieć narodowa mitologia. Urodził się w 1545 roku w średniozamożnej rodzinie yangban (elity konfucjańskiej). Jego kariera zaczęła się od stanowisk urzędniczych, a szkolenie wojskowe koncentrowało się bardziej na lądzie niż morzu. Jednak Yi miał cechy, które wyróżniały go w skorumpowanym systemie: obsesyjną pracowitość, dyscyplinę i nieskorumpowaną moralność – cechę niemal cudowną w realiach Joseon. Jego dziennik wojenny, „Nanjoong Ilgi”, pokazuje człowieka skrupulatnego, który każdą decyzję opierał na logistyce, rekonesansie i analizie. Nie był romantycznym herosem, lecz rzemieślnikiem wojny, który rozumiał, że bitwy wygrywa się głową, nie szarżą.

Geniusz militarny
Yi Sun-sin nigdy nie przegrał bitwy morskiej – jego rekord to około 23 zwycięstwa, w tym takie arcydzieła taktyczne jak bitwa pod Myeongnyang (1597) czy Noryang (1598). Klucz do jego sukcesu leżał w precyzji i przygotowaniu:
Taktyka: Yi mistrzowsko wykorzystywał teren, szczególnie ciasne cieśniny i prądy morskie, które neutralizowały przewagę liczebną Japończyków. Jego słynna formacja „żurawia” (hakikjin) pozwalała otaczać wroga i maksymalizować siłę ognia.
Logistyka: Dbał o zaopatrzenie, stan okrętów i morale żołnierzy. W przeciwieństwie do chaotycznej struktury wojskowej Joseon, Yi stworzył system zwiadu, sygnałów i zaopatrzenia godny współczesnego NATO.
Morale: Żołnierze kochali go za empatię, ale bali się jego bezkompromisowości wobec niekompetencji. Yi rozumiał, że armia walczy sercem, ale wygrywa dyscypliną.
Jego „żółwiowce” (geobukseon), pancerne okręty z żelaznymi płytami i kolcami, stały się symbolem koreańskiej potęgi. Nie były jednak cudowną superbronią, jak twierdzą nierzadko Koreańczycy. Ich rola była strategiczna: chroniły flanki, siały strach wśród wrogów i umożliwiały walkę w zwarciu. Prawdziwą siłą Yi było pole bitwy, które wybierał – jak Hannibal morza, zamieniał cieśniny w pułapki dla japońskiej floty.

Zdrada systemu
Historia Yi Sun-sina to nie tylko triumf, ale i tragedia. W 1597 roku, u szczytu drugiej fali inwazji japońskiej, Yi stał się ofiarą dworskich intryg. Jego sukcesy – w tym uratowanie Joseon przed całkowitą okupacją – wzbudziły zazdrość i nieufność. Frakcja Zachodnia, wspierana przez generała Won Gyuna, oraz król Seonjo, paranoiczny wobec wybitnych jednostek, uznali Yi za zagrożenie. Oskarżono go o niesubordynację i sabotowanie wysiłku wojennego na podstawie sfabrykowanych zarzutów (m.in. japońskiego szpiega). Yi został aresztowany, zakuty w kajdany, przesłuchiwany pod przymusem (niektóre źródła sugerują tortury) i zdegradowany do szeregowca. Upokorzenie było całkowite.
W jego miejsce dowódcą floty mianowano Won Gyuna – niekompetentnego intryganta, który w bitwie pod Chilcheonnyang (1597) poniósł druzgocącą klęskę. Flota Joseon została niemal unicestwiona, a Korea stanęła na krawędzi zagłady. W akcie desperacji dwór przywrócił Yi, dając mu garstkę ocalałych okrętów (12–13) i załamaną armię. To, co wydarzyło się potem, przeszło do legendy.

Bitwa pod Myeongnyang: Triumf wbrew wszystkiemu
W październiku 1597 roku Yi Sun-sin stanął naprzeciw ponad 130 japońskich okrętów w cieśninie Myeongnyang. Z zaledwie kilkunastoma jednostkami, zniszczonym morale i wrogim dworem za plecami, dokonał cudu taktycznego. Wykorzystując prądy morskie i wąskie przejście, zmusił Japończyków do chaotycznego ataku, po czym rozbił ich flotę, zatapiając lub uszkadzając dziesiątki okrętów przy minimalnych stratach własnych. To zwycięstwo nie tylko uratowało Koreę, ale pokazało, że Yi był geniuszem, który nie potrzebował systemu – system potrzebował jego.

Śmierć i dziedzictwo
Yi Sun-sin zginął w 1598 roku podczas bitwy pod Noryang, trafiony kulą. Jego ostatnie słowa – „Ukryjcie moją śmierć, by nie załamać morale” – są świadectwem jego oddania. Zmarł w chwili zwycięstwa, które przypieczętowało klęskę japońskiej inwazji. Jego śmierć była symbolem: człowiek, który ocalił Koreę, odszedł zdradzony przez tych, którym służył.

Mit vs rzeczywistość
Współczesna Korea czci Yi Sun-sina pomnikami, filmami (np. „Admirał” z 2014 roku) i patriotycznymi hasłami. Jednak narodowa narracja często maskuje niewygodną prawdę. Oto zestawienie mitu i rzeczywistości:
Mit: Yi był niezłomnym bohaterem, kochanym przez wszystkich.
Rzeczywistość: Żołnierze go uwielbiali, ale elity nienawidziły. Dwór niemal go zniszczył.
Mit: Korea doceniła jego geniusz.
Rzeczywistość: Korea torturowała go, upokorzyła i przywróciła tylko z desperacji.
Mit: „Żółwiowiec” był cudowną bronią.
Rzeczywistość: Był ważnym elementem, ale kluczem była taktyka Yi, nie technologia.
Mit: Korea Joseon była zjednoczona.
Rzeczywistość: Dwór był skłócony, tchórzliwy i skorumpowany, bardziej zajęty intrygami niż wojną.
Mit: Yi był bez wad.
Rzeczywistość: Był uparty, sztywny i niepolityczny, co czyniło go skutecznym, ale narażało na wrogów.

Dlaczego Korea stworzyła mit?
Mit Yi Sun-sina jest fundamentem koreańskiej tożsamości militarnej i narodowej. W kraju z historią upokorzeń – inwazji, kolonializmu, podziału – Yi stał się symbolem sprawczości i moralnej wyższości. „Byliśmy ofiarami, ale mieliśmy bohatera większego niż ich generałowie” – to narracja, która leczy rany dumy, podobnie jak Kościuszko w Polsce czy Joanna d’Arc we Francji. Jednak ten mit maskuje grzechy elit Joseon: nepotyzm, podejrzliwość wobec talentów, niszczenie nonkonformistów. Co gorsza, te wzorce – jak sugerują współcześni socjolodzy, np. Hahm Pyong-choon – wciąż są obecne w koreańskiej kulturze, gdzie innowatorzy i niezależne umysły często napotykają opór biurokracji i społeczeństwa.

Pomnik Yi Sun-sina: Patriotyzm czy hipokryzja?
Pomnik Yi w Seulu to miejsce pielgrzymek, selfie w hanboku i patriotycznych łez. Ale jego prawdziwe przesłanie – bunt przeciw bezmyślnym rozkazom, krytyka systemu, odwaga jednostki – jest niewygodne. Dozwolone są hasła: „Yi był bohaterem, więc my jesteśmy wielcy!”. Zakazane: „Yi wygrał, mimo że system był głupi” czy „Geniusz jest wrogiem biurokracji”. Prawdziwy kult Yi wymagałby rewolucji moralnej: uczciwego rozliczenia elit, promowania indywidualizmu, nagradzania zasług. Zamiast tego Korea woli pomniki i wzruszenia.

Lekcja Yi Sun-sina
Yi Sun-sin nie był maskotką narodu, lecz samotnym geniuszem w świecie miernot i donosicieli. Jego historia uczy, że wielkość rodzi się z rozumu, dyscypliny i moralnego uporu, a nie z łaski systemu. Korea była wielka nie dlatego, że miała Yi, lecz dlatego, że Yi nie był jak Korea wokół niego. Jego życie to oskarżenie biurokratycznej zawiści, tchórzostwa elit i strachu przed talentem – problemów, które wciąż rezonują w Korei i nie tylko. Yi Sun-sin to dowód, że jeden człowiek może zmienić historię, nawet gdy jego własny kraj próbuje go zniszczyć. To nie bajka o bohaterze – to prawda o człowieku, który wygrał dzięki sile charakteru, żywotności umysłu i moralnej odwadze.

Korea Południowa · Polska

W niewoli splendoru: Jak stres i izolacja zabiły Poniatowskiego i Gojonga

27/09/202508/01/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Śmierć Stanisława Augusta Poniatowskiego, ostatniego króla Polski (zm. 1798), oraz cesarza Gojonga, ostatniego władcy koreańskiej dynastii Joseon (zm. 1919), wykazują uderzające podobieństwa. Obaj monarchowie zakończyli życie jako więźniowie w „złotych klatkach”, odizolowani przez obce mocarstwa, zmagający się z psychicznym załamaniem i otoczeni plotkami o otruciu.

***Portret Stanisława Augusta w szlafroku*** **– Johann Baptist von Lampi the Elder**

Zbieżności w śmierci Stanisława Augusta Poniatowskiego i cesarza Gojonga

Stanisław August Poniatowski zmarł nagle 12 lutego 1798 roku w Petersburgu. Według niektórych relacji, jego ostatni dzień rozpoczął się zwyczajnie – rano wypił filiżankę kawy, codzienny rytuał. Krótko po tym zasłabł, stracił przytomność, a według jednej z wersji na chwilę odzyskał świadomość, by poprosić o księdza i przyjąć ostatnie sakramenty. Tego samego dnia wieczorem zapadł w śpiączkę i zmarł, najprawdopodobniej na udar mózgu.

Niektóre źródła wspominają bulion zamiast kawy, ale większość historyków potwierdza, że śmierć była szybka, w ciągu jednego dnia. Plotki o otruciu pojawiły się natychmiast, podsycane kontekstem politycznym: car Paweł I, który zapewnił Poniatowskiemu rezydencję w Petersburgu, mógł postrzegać byłego króla jako zbędny balast lub symbol dawnej Polski. Choć brak dowodów na otrucie, nagłość śmierci i status kontrolowanego wygnańca sprzyjały spekulacjom, które przetrwały w polskiej narracji.

Śmierć cesarza Gojonga 21 stycznia 1919 roku w pałacu Deoksugung w Seulu miała podobnie nagły charakter. Tego ranka wypił kawę, a następnie sikhye, tradycyjny koreański słodki napój ryżowy, po czym nagle zasłabł, stracił przytomność i zmarł w ciągu kilku godzin. Oficjalnie przyczyną był wylew krwi do mózgu, ale plotki o otruciu przez japońskie władze kolonialne rozeszły się błyskawicznie. Rok 1919 był okresem narastających ruchów niepodległościowych w Korei, a pogrzeb Gojonga stał się iskrą dla Ruchu 1 Marca – masowych protestów antyjapońskich. Wielu wierzyło, że Japonia miała motyw, by wyeliminować Gojonga, który pozostawał symbolem koreańskiego oporu. Choć nie ma jednoznacznych dowodów na otrucie, polityczny klimat i japońska kontrola nad Koreą czyniły te podejrzenia bardziej wiarygodnymi niż w przypadku Poniatowskiego.

Obaj monarchowie zmarli nagle po spożyciu napoju, co wywołało plotki o otruciu. W przypadku Poniatowskiego spekulacje były mniej powszechne, wynikając z jego symbolicznego statusu i rosyjskiej dominacji nad Polską. U Gojonga podejrzenia były silniejsze, związane z japońską okupacją. W obu przypadkach brak twardych dowodów nie powstrzymał legend o zamachu, które odzwierciedlały nieufność wobec ich ciemięzców.

***Portret Stanisława Augusta Poniatowskiego*** **– Marcello Bocciarelli**

Złote klatki: życie w niewoli

Po abdykacji w 1795 roku, po trzecim rozbiorze Polski, Poniatowski został wygnany do Petersburga w 1797 roku, gdzie car Paweł I zapewnił mu luksusowy Pałac Marmurowy. Pomimo przepychu, był więźniem. Pod stałym nadzorem, nie mógł wrócić do Polski ani prowadzić politycznej korespondencji. Traktowany jako ozdoba rosyjskiego dworu, nie miał realnego wpływu, zredukowany do reliktu nieistniejącego państwa. Jego izolacja była całkowita: Polacy postrzegali go jako zdrajcę za przystąpienie do Konfederacji Targowickiej, a Rosjanie jako marionetkę, pozbawiając go sojuszników i celu.

Gojong doświadczył podobnego losu po wymuszonej abdykacji w 1907 roku, narzuconej przez Japonię podczas aneksji Korei. Zamknięty w pałacu Deoksugung w Seulu, zachował honorowy tytuł taehwangje (cesarza-emeryta), ale był to pusty gest. Pałac, otoczony japońskimi żołnierzami i koreańskimi kolaborantami, stał się jego więzieniem. Odcięty od narodu i możliwości dyplomatycznych, Gojong był symbolicznym figurantem pod ścisłą kontrolą, zredukowanym do „żywej relikwii” utraconej suwerenności Korei. Jego uwięzienie przypominało sytuację Poniatowskiego: obaj żyli w przepychu, ale bez wolności i wpływu.

„Złote klatki” Pałacu Marmurowego i Deoksugung symbolizowały ich wspólny los. Obaj monarchowie byli przetrzymywani w luksusowych warunkach dla zachowania pozorów, ale ich izolacja była głęboka, narzucona przez obce mocarstwa (Rosję i Japonię), które chciały zneutralizować ich znaczenie polityczne. Ta niewola pogłębiała ich psychiczny i fizyczny upadek.

Psychiczny i fizyczny upadek pod wpływem stresu

Ostatnie lata Poniatowskiego były naznaczone ogromnym stresem psychicznym. Niepowodzenie jego reform, zwłaszcza Konstytucji 3 Maja 1791 roku, oraz upadek Rzeczypospolitej dręczyły go poczuciem winy i bezsilności. Przystąpienie do Konfederacji Targowickiej w 1792 roku pod naciskiem Rosji uczyniło go w oczach wielu Polaków zdrajcą, co pogłębiało jego rozpacz. W Petersburgu izolacja nasiliła depresję, objawiającą się apatią, bezsennością, lękami i możliwą hipochondrią.

Obsesyjne pisanie pamiętników stało się formą autoterapii, odzwierciedlając jego emocjonalne cierpienie. Fizycznie chroniczny stres prawdopodobnie osłabił jego organizm, zwiększając ryzyko udaru mózgu, który go zabił. Źródła opisują go jako człowieka złamanego, wyalienowanego od narodu i ciemięzców.

Gojong żył w jeszcze bardziej traumatycznych warunkach. Zamordowanie jego żony, królowej Min, w 1895 roku przez Japończyków było ogromnym ciosem emocjonalnym i politycznym. Po tym wydarzeniu uciekł do rosyjskiej ambasady w 1896 roku, co świadczy o jego paranoi i strachu przed zamachami. Po abdykacji w 1907 roku i uwięzieniu w Deoksugung był pod stałą kontrolą Japończyków, odcięty od narodu i polityki, co potęgowało bezsilność. Rosnące ruchy niepodległościowe w Korei zwiększały presję, ponieważ Gojong pozostawał symbolem oporu.

Źródła wskazują, że cierpiał na chroniczny lęk, podejrzliwość, drażliwość i objawy przypominające paranoję. Fizycznie jego zdrowie również podupadało – stres i trauma mogły osłabić organizm, zwiększając ryzyko wylewu, który oficjalnie był przyczyną śmierci w 1919 roku. Plotki o otruciu po wypiciu sikhye dodatkowo wzmacniały podejrzenia, że Japończycy mogli przyspieszyć jego zgon.

Obaj monarchowie żyli w stanie chronicznego stresu, wynikającego z politycznej klęski, izolacji i upokorzenia. Poniatowski obwiniał się za upadek Polski, Gojong zmagał się z traumą po stracie żony i utracie suwerenności Korei. Ich depresja – u Poniatowskiego introspektywna, u Gojonga podszyta paranoją – była klasycznym objawem długotrwałego napięcia. Chroniczny stres zwiększał ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, takich jak udar, który oficjalnie był przyczyną śmierci obu. Ich „złote klatki” paradoksalnie potęgowały stres, pozbawiając ich bliskich relacji emocjonalnych i otaczając ludźmi lojalnymi wobec obcych mocarstw.

***Król Stanisław August Poniatowski w Petersburgu*** **– Jan Czesław Moniuszko, 1883**

Zbieżności między losami Stanisława Augusta Poniatowskiego i cesarza Gojonga są uderzające. Obaj, jako ostatni monarchowie swoich krajów, zostali zneutralizowani przez obce mocarstwa – Rosję i Japonię – i zamknięci w luksusowych, lecz izolujących „złotych klatkach”. Ich nagłe śmierci po spożyciu napoju (kawy u Poniatowskiego, kawy i sikhye u Gojonga) wywołały plotki o otruciu, choć brak na to dowodów.

W przypadku Gojonga podejrzenia były silniejsze, związane z japońską okupacją, podczas gdy u Poniatowskiego miały charakter bardziej anegdotyczny. Chroniczny stres, wynikający z politycznej klęski i izolacji, przyspieszył ich fizyczny i psychiczny upadek, prowadząc do depresji, lęków, a ostatecznie śmierci, oficjalnie z powodu udaru.

Te analogie odzwierciedlają uniwersalny wzór historyczny: obaleni monarchowie, przetrzymywani jako symbole dawnej władzy, często kończą jako ofiary politycznych intryg, realnych lub wyimaginowanych. Ich losy, choć odległe geograficznie i czasowo, pokazują, jak mechanizmy władzy i izolacji powtarzają się w różnych kulturach i epokach.

Źródła i inspiracje:

Adam Zamoyski, Ostatni król Polski, wyd. Czytelnik, 2025
Ahn Chang-mo, Deoksugung, 2009