Bażant, który kosztował życie ogrodnika – tragikomiczne nieporozumienie kulturowe w serialu „Szogun”, cz. 2.

03/02/202603/02/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W pierwszej części artykułu pokazałem, jak europejska praktyka dojrzewania mięsa stała się w oczach Japończyków profanacją i źródłem skażenia. Blackthorne wydał zakaz ruszania zawieszonego na sznurze ptaka – w stylu europejskiego pana domu, który nie lubi, gdy służba rusza jego trofea łowieckie. Dla mieszkańców wioski był to jednak absolutny edykt pana feudalnego, którego słowa miały moc prawa. W Japonii naruszenie takiego zakazu – nawet bez wymienionej kary – automatycznie niosło ryzyko najcięższych sankcji, włącznie ze śmiercią. Dlaczego jednak nikt nie odważył się porozmawiać z nim o dojmującym smrodzie? Dlaczego wybrano akurat starego ogrodnika i skazano go na śmierć?

1. Rozkaz pana to absolut – nie ma miejsca na dyskusję

Feudalna Japonia okresu Sengoku to system oparty na sankcjach, nie na negocjacjach. Raz wydany rozkaz musiał być wykonany – podważenie go równało się naruszeniu porządku kosmiczno-moralnego (konfucjańska hierarchia). Mieszkańcy wioski nie mieli mandatu do werbalnej korekty swojego pana. Blackthorne, jako hatamoto, był dla nich panem życia i śmierci.

Z ich perspektywy pytanie „czy moglibyśmy porozmawiać o zapachu ptaka?” nie istniało. Istniało tylko: „czy mam prawo otworzyć usta?”. Odpowiedź brzmiała najczęściej: nie. Naruszenie rozkazu mogło pociągnąć za sobą karę śmierci, chłostę, konfiskatę, wygnanie – i to nie tylko dla winnego, ale często dla całej rodziny lub wioski (system zbiorowej odpowiedzialności – renza).

Poświęcając jednego człowieka (najmniej użytecznego), liczyli na ocalenie reszty. To nie było okrucieństwo, a kalkulacja systemu.

**Cała sytuacja początkowo wydawała się Blackthorne’owi zabawna**

2. Brak normy dialogu „dół–góra” i asertywności

W kulturze japońskiej (i szerzej wschodnioazjatyckiej) nie wykształciła się codzienna praktyka jawnego sprzeciwu, stawiania granic czy otwartego komunikowania potrzeb. Komunikacja jest pośrednia, regulowana przez role, status i zachowanie harmonii (wa).

Harmonia w Azji Wschodniej to nie zachodnia empatia i szczere relacje – to utrzymanie porządku hierarchicznego, nie zaburzanie go nawet kosztem indywidualnego cierpienia. Konflikt nie jest narzędziem regulacji, lecz zagrożeniem dla relacji.

Przykłady z dzisiejszej Japonii i Korei pokazują, że ten wzorzec trwa:

Kobieta molestowana w metrze często nie reaguje werbalnie.
Pasażerka uderzona łokciem lub plecakiem w głowę – ból na twarzy, zero słów sprzeciwu.

To nie brak odwagi, a głęboko zakorzeniona norma: nie naruszaj hierarchii, nie wywołuj konfrontacji.

Fujiko informuje Blackthorne’a, że ogrodnik poniósł najcięższą karę za usunięcie ptaka. W tym momencie zabawne nieporozumienie międzukulturowe przerodziło się w gigantyczny konflikt i traumatyczne doświadczenie **dla obu stron**.

3. Dwa zupełnie różne modele moralne i winy

Dla Blackthorne’a przedmiotem sporu był bażant – kulinarna ciekawostka. Naruszenie rozkazu to drobne nieposłuszeństwo, kara maksymalnie reprymenda lub gniew. Europejski model winy był już wtedy stopniowalny, intencjonalny i proporcjonalny: kara adekwatna do przewinienia.

Dla Fujiko i mieszkańców wioski rozkaz pana był absolutem. Jego naruszenie ciężkim wykroczeniem przeciwko porządkowi. Dlatego reakcja była natychmiastowa i ostateczna: ścięcie głowy. Logika Fujiko nie była sadystyczna (jak myślał Blackthorne, nazywając ją „morderczą dziwką”), lecz systemowa – przywrócić naruszony porządek najskuteczniej, jak potrafiła.

Obie strony były autentycznie zdumione: Blackthorne nie mógł pojąć, dlaczego za błahostkę ginie człowiek, którego polubił. Dla niego człowiek był ponad normą. Fujiko była zszokowana, że pan feudalny przejmował się życiem starego, schorowanego ogrodnika. Dla niej norma i harmonia były ponad jednostką, zwłaszcza zastępowalną.

***Zabity? Za co? Za ściągnięcie tego cholernego ptaka?*** **– krzyczy zdezorientowany Blackthorne. Nie wiedział, że Fujiko pragnęła tylko ochronić jego** „**twarz**” **oraz życie mieszkańców wioski i zrobiła to zgodnie z normami obowiazujacymi w jej świecie.**

4. Dlaczego akurat ogrodnik? Mit szacunku dla starszych w Azji

Popularna na Zachodzie teza, że „w Azji starsi zawsze cieszyli się wyjątkowym szacunkiem”, brzmi ładnie w folderach turystycznych, ale kruszy się w zderzeniu z rzeczywistością feudalną (i nie tylko).

Systemy stanowe operowały rachunkiem użyteczności: wartość roli, nie jednostki. Człowiek niskiego statusu, gdy przestawał być produktywny (praca, walka, wkład w ród), stawał się ciężarem. Wybrano ogrodnika, bo był najstarszy, najsłabszy, najbliższy naturalnej śmierci – jego strata była „najmniej dotkliwa” dla wioski.

Konfucjańska etyka nakazywała szacunek dla starszych i synowskie posłuszeństwo, jednak w praktyce ludzie niskiego stanu (chłopi, służba) nie mieli realnej ochrony hierarchii wieku. Rytuał szacunku nie równał się dobrostanowi starości.

To brutalna zasada: wartość równa się funkcjonalność. Gdy jej zabraknie, jednostka staje się wymienialna – niezależnie od wieku.

Dwa światy, które nigdy się nie zrozumieją do końca

Blackthorne nigdy nie zrozumiał w pełni logiki Fujiko, tak jak my, obcokrajowcy w Azji, nigdy nie wejdziemy całkowicie w buty ludzi, których układ nerwowy kształtował się w tej rzeczywistości od urodzenia. Obie strony działały racjonalnie – w ramach własnych modeli. I właśnie dlatego tragedia była nieunikniona.

Źródła i inspiracje:
• Serial „Szogun”, 1980

Bażant, który kosztował życie ogrodnika – tragikomiczne nieporozumienie kulturowe w serialu „Szogun”, cz. 1.

Bażant, który kosztował życie ogrodnika – tragikomiczne nieporozumienie kulturowe w serialu „Szogun”, cz. 1.

31/01/202603/02/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W XVI-wiecznej Europie dojrzewanie dziczyzny było codziennością szlacheckich kuchni. W Japonii okresu Sengoku – aktem niemal profanacji. Serial „Szogun” z 1980 roku pokazuje to w jednej, genialnej scenie: bażant wiszący na gałęzi i konsekwencje, których nikt się nie spodziewał.

**Fujiko uszczęśliwia Blackthorne’a upolowanym bażantem.**

W serialu Szogun z 1980 roku (z Richardem Chamberlainem jako Johnem Blackthorne’em i Toshirō Mifune jako Lordem Toranagą) jest jedna scena, która doskonale pokazuje, jak drobna różnica kulturowa może skończyć się tragedią.

Jego służąc Fujiko przynosi Blackthorne’owi świeżo upolowanego bażanta. Angielski pilot, mocno stęskniony za mięsem, reaguje z radością, ale zamiast od razu go przyrządzić, każe go zawiesić na gałęzi przed domem. Mówi Mariko, swojej konkubinie, że mięso bażanta jest suche i twarde – musi „dojrzeć”, czyli zawisnąć kilka dni, żeby stało się kruche.

Mieszkańcy wioski patrzą na to z przerażeniem. Dla nich gnijący ptak to nie „ulepszanie mięsa”, tylko skażenie i obrzydlistwo. Blackthorne, widząc ich reakcję, grozi (półżartem, półpoważnie), że nikomu, poza nim samym, nie wolno ptaka dotknąć.

Kilka dni później wraca do domu i zastaje wszystkich klęczących w panice. Fujiko melduje, że bażanta „usunięto”. Gdy pyta kto to zrobił, Fujiko ruchem ręki pokazuje, że ogrodnik stracił głowę. Pilot wpada w furię i nazywa Fujiko „morderczą dziwką”. Ta natychmiast przynosi mu katanę i prosi, by ściął jej głowę w taki sam sposób.

Dopiero od Mariko Blackthorne dowiaduje się prawdy: wydał rozkaz, którego nikt nie śmiał złamać. Smród rozkładającego się ptaka był nie do zniesienia, więc służba musiała podjąć decyzję. Wybrali starego ogrodnika, bo był już w podeszłym wieku i jego śmierć byłaby „najmniej dotkliwa”. Zgodnie z japońskim prawem i hierarchią ktoś musiał ponieść konsekwencję za złamanie rozkazu hatamoto.

**Blackthorne szuka najlepszego miejsca na zawieszenie martwego ptaka.**

Dlaczego Europejczyk XVI wieku wieszał bażanta?

Praktyka „dojrzewania” dziczyzny była w Europie całkowicie standardowa, szczególnie wśród szlachty i myśliwych. Po zabiciu zwierzęcia ustaje krążenie krwi. Własne enzymy zaczynają powoli rozkładać włókna mięśniowe – mięso staje się kruche, a smak głębszy i bardziej złożony. Dziczyzna (zwłaszcza chuda) bez tego procesu jest twarda jak podeszwa.

W XVI-wiecznej Anglii i Francji bażanty, kuropatwy czy sarny wieszano w chłodnych spiżarniach lub szopach na 4–10 dni (czasami nawet dłużej). Wisiały całe, często z wnętrznościami, w temperaturze ok. 4–10°C. To nie było zepsucie (jak błędnie opisuje w tej scenie proces przygotowania dziczyzny Blackthorn), to był kontrolowany proces enzymatyczny.

Dlaczego dla Japończyków było to nie do pojęcia?

W Japonii okresu Sengoku (1573–1603) mięso ssaków i ptaków było praktycznie nieobecne w diecie (zakaz z 675 r. z powodów buddyjskich i shintoistycznych). Głównym źródłem białka były ryby, soja i warzywa. Istniało bardzo silne tabu nieczystości (kegare) – rozkład, krew, śmierć były skażeniem.

Klimat Japonii był cieplejszy i znacznie bardziej wilgotny niż w Anglii i mięso psuło się błyskawicznie. Kultura kulinarna Japonii opierała się na świeżości i delikatnym smaku, a zapach gnijącego mięsa był odrzucający i uznawany za niebezpieczny.

**Mariko, Fujiko, ogrodnik i pozostali mieszkańcy wioski są przerażeni pomysłem przybysza.**

Błąd Blackthorne’a – klasyczny przykład iluzji oczywistości

Pilot popełnił trzy poważne błędy poznawcze:

Iluzja oczywistości własnego świata. To, co dla niego było codzienną, oczywistą praktyką łowiecką, uznał za coś uniwersalnego. „Każdy rozsądny człowiek wie, że mięso trzeba zawiesić”.

Projekcja poznawcza. Przeniósł swoje europejskie doświadczenie (klimat, tradycje kulinarne, tolerancja na zapach rozkładu) na zupełnie inny kontekst kulturowy, klimatyczny i religijny.

Zaniedbanie różnic klimatycznych. Nie wziął pod uwagę, że w wilgotnym i cieplejszym klimacie Japonii mięso psuje się w tempie wielokrotnie szybszym niż w chłodnej Anglii. To, co w Europie było kontrolowanym dojrzewaniem, w Japonii błyskawicznie przechodziło w gnicie i toksyczny rozkład, czyniąc cały proces nie tylko kulturowo odrażającym, ale i obiektywnie niebezpiecznym dla zdrowia.

Efekt? Tragikomiczna tragedia i śmierć niewinnego człowieka z powodu bażanta.
To chyba jeden z najciekawszych przykładów w historii telewizji, jak niebezpieczne jest założenie, że „to, co dla mnie normalne, jest normalne dla wszystkich”.

Dlaczego jednak wybrano akurat starego ogrodnika i dlaczego ktoś w ogóle musiał umrzeć za zdjęcie gnijącego ptaka? O tym napiszę w kolejnym poście.

Źródła i inspiracje:
• Serial „Szogun”, 1980

Bażant, który kosztował życie ogrodnika – tragikomiczne nieporozumienie kulturowe w serialu „Szogun”, cz. 2.

Chiny · Hongkong · Wielka Brytania

Hongkong: od wolności myślenia do patriotycznego przymusu

22/01/202622/01/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W brytyjskim Hongkongu Chińczyk mógł być Chińczykiem – budować fortunę, zachowywać język, rodzinne tradycje i lokalną tożsamość – bez konieczności udowadniania ideologicznej lojalności. Po przekazaniu suwerenności w 1997 roku, a zwłaszcza po 2020, ten model został odwrócony: formalnej autonomii towarzyszy głęboka ingerencja w umysły i tożsamość.

Paradoks, który boli Pekin

Hongkong brytyjski był kolonią tylko na papierze. Psychologicznie i cywilizacyjnie był terytorium wolnej gry – miejscem, gdzie Chińczyk mógł być Chińczykiem, robić ogromne pieniądze i nie musieć nikomu udowadniać lojalności emocjonalnej. Po 1997 roku wszystko się odwróciło: formalnie „specjalny region autonomiczny”, de facto najintensywniejsza kolonizacja umysłów w historii współczesnych Chin.

Brytyjczycy nie kolonizowali dusz

Brytyjczycy nie przyszli do Hongkongu „cywilizować dzikusów”. Przyszli robić interesy. Dali common law, ochronę własności, stabilne reguły gry i… zostawili ludzi w spokoju. Nie ruszali chińskich struktur rodzinnych, nie narzucali masowo języka angielskiego, nie próbowali wychowywać Chińczyków na Brytyjczyków. Nie było misji ideologicznej, plantacyjnej ani rasowo-hierarchicznej. Przekaz był prosty: „Zróbcie pieniądze. My pilnujemy ram.”

Właśnie dlatego Hongkong nigdy nie wykształcił klasycznej mentalności kolonialnej – postawy ofiary, kompleksu niższości, oczekiwania, że metropolia coś „da”, „uratuje” albo „wskaże sens”. Hongkończyk ufał kontraktowi, nie ideologii. Myślał kategoriami działania, nie narracji krzywdy. Nie miał w głowie „my biedni, oni nami rządzą”. Miał w głowie: „ja ryzykuję, ja zarabiam, ja odpowiadam”.

Chińska propaganda „kolonii” – narzędzie moralne

Pekin zaczął używać słowa „kolonia” dopiero po fakcie – i to jako kij moralny, nie opis faktów. Cel był jeden: zdelegalizować cały dorobek instytucjonalny lat 1842–1997, przedstawić Hongkong jako ranne dziecko, które trzeba „ocalić” i „wyleczyć” oraz wymazać lokalną podmiotowość historyczną.

Tyle że Hongkong nigdy nie zachowywał się jak ofiara. Ofiary internalizują narrację krzywdy, czekają na wybawiciela, mówią językiem pretensji. Hongkong handlował, ryzykował i uciekał do przodu. Był terytorium wolnej gry, nie kolonią dusz.

Odwrócenie schematu – prawdziwa kolonizacja zaczyna się po 1997

I tu dochodzimy do największego paradoksu: Brytyjski Hongkong był kolonią formalną, ale bez kolonizacji psychiki. Chiński Hongkong po 1997 (a zwłaszcza po 2019/2020) stał się nie-kolonią z najcięższą kolonizacją umysłów w historii Chin.

Po 1997 roku (szczególnie po ustawie o bezpieczeństwie narodowym z 2020) Pekin zaczął robić dokładnie to, czego Brytyjczycy nigdy nie robili: przeprogramowywać tożsamość, wymuszać rytuał patriotyczny, zastępować kontrakt lojalnością emocjonalną wobec partii, zamieniać sprawczość na „harmonię” i wprowadzać „wychowanie patriotyczne” w szkołach i reinterpretować całą historię To jest klasyczna kolonizacja umysłów – tyle że prowadzona przez państwo, które samo siebie przedstawia jako „wyzwoliciela spod kolonialnego jarzma”.

Dlaczego Pekin tak bardzo boi się Hongkongu?

Bo Hongkong (ten sprzed 2019) był żywym dowodem, że Chińczyk może być bardzo bogaty bez daru od Partii, żyć w wysokim porządku społecznym opartym na prawie, a nie na kontroli i ideologii, być Chińczykiem i jednocześnie nie akceptować leninowskiego autorytaryzmu, mieć silną tożsamość lokalną i nie być „odszczepieńcem”. To herezja. W sensie religijnym i politycznym.

Partia jest mesjanistyczna: „tylko my możemy wskrzesić wielki naród chiński”. Hongkong pokazuje, że można być „bardzo chińskim” (język, rodzina, konfucjańskie wartości, szacunek dla nauki i pracy) i jednocześnie nie potrzebować mesjasza w postaci partii. To podważa cały mit legitymizujący władzę CCP. Herezji się nie negocjuje. Herezję się unieważnia.

Ironia historii

Hongkong brytyjski był kolonią bez kolonizacji dusz. Hongkong po 2020 stał się nie-kolonią z najcięższą kolonizacją psychiczną w historii Chin. To nie jest powrót do macierzy. To jest przejęcie macierzy przez kogoś, kto nie potrafi znieść, że dziecko wyrosło samodzielne i nie chce już siadać na kolanach matki.

Chiny · Japonia · Korea Południowa · Niemcy · Wielka Brytania

Azja Wschodnia kontra wolna myśl. Dlaczego wygrał Zachód

13/01/202614/01/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Rewolucja przemysłowa nie była tylko kwestią węgla, maszyn i kolonii. Była przede wszystkim efektem pewnego rodzaju umysłu – umysłu, który odważył się myśleć samodzielnie, podważać autorytety i testować rzeczywistość eksperymentem. Ten rodzaj umysłu wykształcił się w Europie, ale nie w Azji Wschodniej – mimo że tamtejsze społeczeństwa były przez wieki bogatsze, bardziej uporządkowane i intelektualnie zdolne. Kluczową różnicą był brak rewolucji wolnomyślicieli: w Korei Joseon, Chinach Qing i Japonii Tokugawa filozofia i nauka pozostały narzędziami państwa, nigdy nie stały się przestrzenią prywatnego buntu.

Sokrates wprowadził krytyczne myślenie jako centralną praktykę filozoficzną: zamiast przyjmować opinie na wiarę, zmuszał do badania własnych przekonań, ujawniania sprzeczności i dążenia do jasnych definicji. To właśnie metoda sokratejska stała się wzorcem racjonalnego dochodzenia do prawdy, który przetrwał w filozofii, nauce, prawie i edukacji aż do dziś.

Wielka Dywergencja i brak iskry wolnej myśli

Od wielu dekad historycy i myśliciele próbują odpowiedzieć na pytanie, dlaczego rewolucja przemysłowa, powstanie nowoczesnej nauki i eksplozja idei liberalnych miały miejsce na Zachodzie, a nie w innych regionach świata – w szczególności nie w Azji Wschodniej, której mieszkańcy od wieków wykazywali bardzo wysoki poziom inteligencji i zdolności organizacyjnych. Przyczyn jest wiele, a żadna z nich nie działa w pojedynkę. Jedną z najważniejszych, choć rzadziej podkreślaną, jest brak w Azji Wschodniej tego, co w Europie można nazwać rewolucją wolnomyślicieli.

W Europie filozofia nigdy nie stała się własnością państwa. Sokrates podważał Ateny, nie im służył. Stoicy zachowywali dystans wobec władzy cesarskiej. Scholastycy spierali się z Kościołem. Oświecenie kontestowało monarchię absolutną. Kant zwracał się do króla pruskiego słowami „Sapere aude” – odważ się myśleć samodzielnie.

W Azji Wschodniej, a zwłaszcza w Korei okresu Joseon, filozofia była monopolem państwowym. Konfucjanizm neo-konfucjański stał się oficjalną ideologią państwa. Yangban – elita urzędnicza – byli jednocześnie filozofami i funkcjonariuszami systemu. Edukacja miała charakter inkubatora posłuszeństwa. Nie istniała przestrzeń dla sceptycyzmu, otwartej debaty ani intelektualnego buntu. Myślenie służyło harmonii i państwu – a służba państwu oznaczała konformizm.

**Gary Walton, założyciel i dyrektor Muzeum Czcionki i Druku w Cincinnati, prezentuje replikę prasy Gutenberga.**
Chiny wynalazły druk z bloków drewnianych już w VII–VIII wieku, a ruchome czcionki około 1040 r. w czasie Song. Korea poszła dalej: w okresie Goryeo (ok. 1234–1250) udoskonalono metalowe ruchome czcionki (brązowe, odlewane), a najstarsza zachowana książka drukowana tą metodą to Jikji (1377) – powstałą prawie 80 lat przed Biblią Gutenberga (1455). A jednak dopiero Gutenberg (ok. 1440–1450) i jego prasa drukarska zrewolucjonizowały świat, otwierając drogę do masowego rozpowszechniania wiedzy, renesansu, rewolucji naukowej i wreszcie przemysłowej.

Pięć wieków monolitu – Joseon jako model stagnacji

Dynastia Joseon rządziła Koreą przez pięć wieków (1392–1897/1910) – dłużej niż istniały niektóre cywilizacje. Przez ten czas religia pozostała ta sama, ideologia ta sama, hierarchia ta sama, język polityczny ten sam, prawa te same. Myślenie kopiowano z ojca na syna. Pięćset lat jednej, niekwestionowanej doktryny wytworzyło mentalność absolutnej zgodności. W Europie idee starzały się, ścierały, rodziły rewolucje – renesans, reformacja, kontrreformacja, nowa nauka, oświecenie. W Korei idee leżały nieruchomo.

Korea nie miała konkurencyjnych religii, pluralizmu myśli, klasy mieszczan zdolnej rozbijać struktury feudalne, akademickiej swobody, wolnej prasy ani humanizmu w europejskim sensie. Społeczeństwo pozostawało rolnicze, izolowane, jednolite, hierarchiczne. Nie istniały klasy średnie ani intelektualne burze. Rewolucje wolnomyślicieli rodzą się tam, gdzie idee się o siebie ocierają. W Korei tarcia nie było. Był monolit.

Konfucjanizm kontra nauka – „Nie wymyślaj, powtarzaj”

Nauka wymaga hipotezy, eksperymentu, odrzucenia autorytetu, testowania i krytyki. Konfucjanizm koreański głosił coś innego: „Nie wymyślaj. Powtarzaj autorytety”. Dlatego nie powstała w Korei elita eksperymentatorów, odkrywców ani badaczy kontestacyjnych. Nie wykształcił się naukowy sceptycyzm. Myślący samodzielnie nigdy nie otrzymali kulturowej legitymacji.

W Europie Giordano Bruno spłonął, ale pamięć o nim przetrwała; Galileusz został uciszony, lecz nauka zwyciężyła; Voltaire był prześladowany, ale miał publiczność; David Hume publikował kontrowersyjne prace; Kierkegaard pozostawał outsiderem, lecz miał przestrzeń. W Korei każdy buntownik intelektualny trafiał do więzienia, na wygnanie lub ginął. Innowacja była herezją konfucjańską. Indywidualność postrzegano jako chaos, a chaos jako zagrożenie dla harmonii.

**Śmierć księcia Sohyeon to jedna z największych tragedii Joseon – nie tylko stracono potencjalnie wielkiego króla, ale też zabito szansę na inny bieg historii Korei**

Książę Sohyeon – śmierć pierwszej szansy na renesans

Najbardziej dramatycznym przykładem jest los księcia Sohyeona (1612–1645), najstarszego syna króla Injo. Po inwazji mandżurskiej w latach 1636–1637 spędził blisko dekadę jako zakładnik na dworze Qing. Tam zetknął się z jezuitami – w szczególności z Johannem Adamem Schallem von Bellem – i poznał zachodnią naukę: astronomię kopernikańską, matematykę wyższą, logikę, instrumenty (globusy, lunety, zegary mechaniczne), teologię chrześcijańską oraz nowocześniejszą administrację.

Wrócił do Seulu w lutym 1645 roku nie tylko z wiedzą, ale z czymś znacznie groźniejszym – z samodzielnością myślenia. Zobaczył alternatywny model rzeczywistości. Dla państwa opartego na jednym, niepodważalnym modelu konfucjańskim było to jak detonacja.

Dwa miesiące po powrocie, w maju 1645 roku, książę nagle zmarł. Oficjalnie podano chorobę (być może malarię lub infekcję), lecz zapisy medyczne i objawy – zmiana koloru skóry, krwawienie z uszu, oczu i nosa, niezwykle szybki rozkład ciała – wskazują na otrucie. Legenda mówi o uderzeniu kałamarzem z atramentem przez samego króla Injo.

Bez względu na dokładną przyczynę, polityczny sens śmierci był jasny: należało zapobiec zmianie kulturowej. Po zgonie Sohyeona jego żonę otruto pod pretekstem zdrady, dzieci zesłano na wyspę Jeju (gdzie większość z nich zmarła), wszystkie notatki zniszczono, instrumenty naukowe rozbito, a idee pogrzebano. To publiczne oświadczenie: w tym kraju nie ma miejsca na wolnomyślicieli.

Śmierć Sohyeona ustawiła Joseon na kolejne 250 lat. Państwo zamknęło się jeszcze mocniej, odrzuciło każdy ślad zachodniej nauki, zniszczyło zaczątki możliwego koreańskiego renesansu i zabiło pierwszą realną szansę na racjonalizm i krytykę autorytetu.

Europa kontra Azja Wschodnia – mechanizmy represji i nagród

Porównanie z Europą jest uderzające. Tam Wolter walczył z Kościołem, Paine z monarchią, Rousseau ze społeczeństwem, Locke z tyranią, Jefferson z absolutyzmem. W Korei ci, którzy myśleli przeciwko systemowi, nie przeżywali. Ci, którzy myśleli za systemem, robili kariery. Ci, którzy nie myśleli, tworzyli masę społeczną. Taki mechanizm zabijał indywidualność przez stulecia.

W szerszym kontekście Azji Wschodniej sytuacja była podobna. Chiny Qing i Japonia Tokugawa również tłumiły niezależną myśl i innowację na rzecz stabilności i hierarchii. Dopiero zewnętrzne wstrząsy – w przypadku Japonii przybycie Perry’ego w 1853 roku, w przypadku Korei kolonizacja japońska i później wojna koreańska – zmusiły region do otwarcia i modernizacji.

Dziedzictwo Joseon we współczesnej Korei

„Cud nad Hanem” w Korei Południowej od lat 60. XX wieku pokazał, że kultura może ewoluować. Dziś Seul jest jednym z najważniejszych centrów innowacji na świecie. Jednak korzenie konfucjańskiego konformizmu wciąż są wyczuwalne – w edukacji, w korporacjach, w strukturach władzy. To przypomina, że długotrwała stabilność bez tarcia idei prowadzi do stagnacji intelektualnej i technologicznej.

W erze globalizacji i sztucznej inteligencji lekcja Joseon pozostaje aktualna: rewolucje rodzą się nie z harmonii, lecz z konfliktu idei i odwagi myślenia samodzielnego.

Źródła i inspiracje:

Ian Morris, Why the West Rules-for Now: The Patterns of History, and What They Reveal About the Future, 2010
Thomas E. Woods Jr., Jak Kościół katolicki zbudował zachodnią cywilizację, 2006
Jennifer McNabb, Renaissance: The Transformation of the West, 2018
Roczniki dynastii Joseon, 1392-1910
Nishiyama Matunosuke, Edo Culture: Daily Life and Diversions in Urban Japan, 1600–1868, 1997

Hongkong · Wielka Brytania

Kamienne kroniki: Śladami chorób i życia w XIX-wiecznym Hongkongu

22/10/202518/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W cieniu szklanych wieżowców Hongkongu, gdzie pulsuje serce globalnego kapitalizmu, kryje się zapomniane archiwum śmierci: XIX-wieczny cmentarz w Happy Valley. Tu, wśród tropikalnej zieleni, kamienne epitafia szepczą o młodych żołnierzach i dzieciach, które padły ofiarą malarii i cholery – niewidzialnego wroga silniejszego niż jakiekolwiek imperium. To nie tylko groby; to kronika ludzkiego kosztu kolonialnych ambicji i marzeń o wschodnim eldorado, gdzie średnia wieku zmarłych nie przekraczała 25 lat.

**Hong Kong Cemetery** (📷 Jacek Wachowiak)

Trudne życie w kolonialnym Hongkongu

Hongkong w XIX wieku był niebezpiecznym miejscem. Brytyjczycy do kolonii wysyłali głównie młodych mężczyzn – żołnierzy, marynarzy, urzędników i handlowców w wieku 18–30 lat, czasem kobiety i dzieci (żony oficerów). Tropikalne choroby były w mieście głównym zabójcą: malaria, cholera, dur brzuszny, rzadziej żółta febra, z śmiertelnością 30–95%. W latach 40. XIX wieku co czwarty żołnierz umierał rocznie, głównie z powodu malarii i biegunek.

Wypadki stanowiły kolejne zagrożenie: katastrofy morskie w Victoria Harbour (przed budową latarni), wypadki w porcie, upadki na stromych zboczach. Epidemie powodowały fale pochówków: lata 40.–50. (malaria, cholera), 60. (cholera, dur), 1894 (dżuma), 1918–1919 (grypa hiszpanka). Szczególnie tragiczna była wysoka śmiertelność dzieci, wynikająca z braku szczepień, antybiotyków i trudnego klimatu.

Kamienne archiwa: Hong Kong Cemetery i realia XIX-wiecznego kolonialnego życia

Hong Kong Cemetery, założony w 1845 roku, zaledwie trzy lata po przejęciu wyspy przez Brytyjczyków na mocy Traktatu nankińskiego, to miejsce, które dokumentuje dramatyczne realia początków kolonialnego Hongkongu. Nagrobki, porośnięte tropikalną zielenią, kryją historie młodych ludzi – dzieci, żołnierzy, kobiet – którzy padli ofiarą chorób tropikalnych, wypadków i surowych warunków życia. Średnia wieku zmarłych Brytyjczyków rzadko przekraczała 25 lat, co czyni ten cmentarz nie tylko miejscem pochówku, ale i świadectwem ogromnego ludzkiego kosztu kolonialnej ekspansji. To archiwum śmierci zapisane w kamieniu.

**Żołnierze King’s Shropshire Light Infantry (KSLI) w obozie Sandy Bay Camp w Hongkongu**

Symboliczny wymiar cmentarza

Hong Kong Cemetery to więcej niż cmentarz. Powstał z konieczności, gdy koloniści zaczęli umierać szybciej, niż przewidywano, głównie z powodu chorób tropikalnych, a nie walk czy buntów. Nagrobki opowiadają o młodych ludziach – mężczyznach w wieku 18–30 lat (żołnierzach, marynarzach, urzędnikach), nielicznych kobietach i dzieciach, często żonach oficerów. Inskrypcje, takie jak „Beloved child”, „Taken too soon” czy „Aged 2 years”, ukazują kruchość życia w kolonii uznawanej za „trudny posterunek”. Cmentarz podkreśla, że nawet potęga Royal Navy nie mogła oprzeć się malarii czy cholerze, a dla wielu młodych ludzi Hongkong stał się miejscem, z którego nigdy nie wrócili do domu.

**„Od czerwca do 30 września 1848 r. na gorączkę zmarło: 9 sierżantów, 8 kaprali, 4 doboszy, 67 szeregowych, 4 kobiety, 4 dzieci.”** (📷 Jacek Wachowiak)

Choroby tropikalne: Niewidzialny wróg kolonistów

W połowie XIX wieku tropikalne choroby były największym zagrożeniem dla Europejczyków w Azji Południowo-Wschodniej. W Hongkongu, przejętym w 1842 roku, warunki były wyjątkowo trudne. Wyspa, gorąca i wilgotna, z bagnistym nabrzeżem pełnym stojącej wody, stanowiła idealne środowisko dla komarów i patogenów. Brytyjscy żołnierze i urzędnicy umierali masowo – nie od działań zbrojnych, lecz od chorób. W 1843 roku śmiertelność wśród brytyjskich żołnierzy sięgała 10–11% rocznie, a w niektórych jednostkach nawet 25%, czyniąc Hongkong jednym z najbardziej śmiercionośnych posterunków Imperium. W ciągu pierwszych 25 lat zmarło ponad 5000 wojskowych.

**Wolontariusze KSLI dezynfekują domy wapnem i grzebią ofiary zarazy, 1894 r.**

Główne Choroby:

• Malaria: Największy zabójca, powszechny w bagnistych rejonach Central i Sheung Wan. Do lat 90. XIX wieku, gdy Patrick Manson odkrył rolę komarów w przenoszeniu malarii, leczenie było chaotyczne. Chinina stosowana bez drenażu terenów czy moskitier miała ograniczoną skuteczność.
• Cholera: Epidemie nawiedzały kolonię przez cały wiek z powodu fatalnego stanu sanitarnego – braku kanalizacji, ścieków spływających do zatoki, wody pitnej z zanieczyszczonych źródeł.
• Dżuma dymienicza: Pierwsze przypadki w maju 1894 roku w Kantonie dotarły do Hongkongu, wywołując pandemię. Wcześniejsze, sporadyczne przypadki w portowych dzielnicach wiązano ze szczurami i pchłami.
• Dur brzuszny i biegunki: Powszechne w koszarach i zatłoczonych barakach portowych, potęgowane przez brak higieny.

Czynniki sprzyjające epidemiom

Epidemie w XIX-wiecznym Hongkongu napędzał gorący i wilgotny klimat, który sprzyjał namnażaniu komarów i rozwojowi bakterii w wodzie, pogarszając sytuację zdrowotną. Brak infrastruktury, takiej jak kanalizacja, odwodnienia czy wodociągi, zmuszał mieszkańców do korzystania z beczkowozów i studni, co zwiększało ryzyko zanieczyszczenia.

W dzielnicach takich jak Sheung Wan, gdzie chińska ludność żyła w gęsto zabudowanych „domach klatkach”, tłok i bieda przyspieszały rozprzestrzenianie się chorób. Ograniczona wiedza medyczna dodatkowo komplikowała sytuację – teoria miazmatów (złe powietrze) dominowała do lat 80. XIX wieku, skłaniając kolonistów do stawiania wiat (konstrukcje lub rozwiązania architektoniczne mające na celu zwiększenie przepływu powietrza w budynkach lub przestrzeniach publicznych) dla lepszej wentylacji zamiast walki z prawdziwymi źródłami chorób, jak komary czy zanieczyszczona woda.

W koszarach, szpitalach czy domach kolonistów dodawano werandy lub otwarte przestrzenie, które miały zapewniać „świeże powietrze” i rozpraszać rzekome miazmaty. Budynki projektowano z wysokimi sufitami i oknami, aby poprawić wentylację, wierząc, że to zredukuje ryzyko chorób. Nie osuszano systematycznie bagien, które były wylęgarnią komarów, bo uważano, że to opary z bagien są problemem, a nie owady. Nie inwestowano również w kanalizację ani oczyszczanie wody, ponieważ wierzono, że choroby biorą się z „złego powietrza” wokół ścieków, a nie z samych bakterii w wodzie.

Dżuma 1894: Epicentrum globalnej pandemii

Wiosną 1894 roku dzielnica Tai Ping Shan w Sheung Wan stała się miejscem wybuchu dżumy dymieniczej. Zatłoczone budynki czynszowe, brak kanalizacji, przepełnione latryny i śmieci przyciągały szczury, a ich pchły przenosiły bakterię na ludzi. Epidemia eksplodowała: dziesiątki, potem setki przypadków dziennie. W ciągu kilku miesięcy zmarło 2317–2485 osób, głównie chińskich robotników, przy śmiertelności 92–93%.

Brak antybiotyków ograniczał leczenie do izolacji. Brytyjskie władze początkowo bagatelizowały problem, dopóki choroba nie zagroziła Europejczykom. Z Hongkongu dżuma rozprzestrzeniła się statkami handlowymi do Indii (miliony zgonów), San Francisco (epidemia w Chinatown w 1900 roku), Australii, Afryki i Ameryki Południowej, czyniąc kolonię epicentrum trzeciej pandemii dżumy.

Świadectwo historii

Hong Kong Cemetery, wśród współczesnych wieżowców, pozostaje świadectwem kruchości ludzkiego życia wobec natury i historii. Nagrobki młodych kolonistów, dzieci i rodzin opowiadają o cenie kolonializmu, gdzie choroby tropikalne okazywały się silniejsze niż imperialne ambicje. To miejsce przypomina, że za blaskiem Imperium Brytyjskiego kryły się tysiące ludzkich tragedii.

Hongkong · Wielka Brytania

Hongkong XIX wieku: Gdy tragarze nosili elity na szczyt

07/10/202518/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W XIX-wiecznym Hongkongu, świeżo zdobytym klejnocie brytyjskiej korony, Europejczycy przybywali z marzeniami o szybkim bogactwie, ale szybko odkrywali, że tropikalna kolonia potrafi być bezlitosna. Zaduchowe ulice chińskiej dzielnicy, wilgoć i epidemie malarii, tyfusu czy dżumy zbierały obfite żniwo wśród białych przybyszów, którzy masowo umierali w pierwszych latach pobytu. Ratunkiem stała się ucieczka na wysoki, chłodniejszy Victoria Peak – oazę zdrowia zarezerwowaną dla elity. Tylko jak się tam dostać po stromych, błotnistych ścieżkach? Odpowiedź była prosta i jakże kolonialna: na plecach chińskich tragarzy, którzy dźwigali swoich panów w lektykach na szczyt luksusu.

Hongkong w XIX wieku był dla Europejczyków miejscem pełnym kontrastów: z jednej strony obietnica bogactwa i przygody, z drugiej śmiertelne zagrożenia w postaci tropikalnych chorób. Szerzące się epidemie malarii, tyfusu i dżumy (zwłaszcza ta z 1894 r., która pochłonęła tysiące ofiar) sprawiały, że nisko położone dzielnice portowe, takie jak Central, uważano za „zaduchowe” i niezdrowe. To przekonanie było powszechne w całym Imperium Brytyjskim – podobnie jak w Indiach, gdzie Europejczycy uciekali do „hill stations” jak Shimla czy Darjeeling, lub w Afryce tropikalnej.

W Hongkongu ratunkiem stało się wzgórze Victoria Peak (znane jako The Peak), uznawane za oazę zdrowia: wyżej, chłodniej, z czystszym powietrzem i mniejszą wilgotnością. To tam, na wysokości ponad 500 metrów n.p.m., powstawały ekskluzywne rezydencje, kluby i letnie domy dla kolonialnej elity – administratorów, bogatych handlowców i oficerów.

Ale dojazd na szczyt nie był prosty. Dystans z dzielnicy Central to zaledwie 2-3 km, ale różnica wysokości przekracza 400 metrów, a ścieżki były strome i śliskie, zwłaszcza w porze monsunów. Brytyjczycy, uparcie trzymający się europejskiego ubioru – ciężkich garniturów, sukien i kapeluszy – nie wyobrażali sobie pokonywania tej trasy pieszo. Zanim w 1888 r. uruchomiono Peak Tram, jedynym praktycznym sposobem było… dać się wnieść. I tu wchodzą lektyki – drewniane krzesła z baldachimem chroniącym przed słońcem lub deszczem, osadzone na drążkach i niesione przez dwóch lub czterech chińskich tragarzy, zwanych „coolies”.
To nie była okazjonalna ekstrawagancja, lecz codzienna rzeczywistość dla urzędników, bankierów, żon oficerów i ich rodzin.

Zawód kulisa na The Peak był lepiej opłacany w porównaniu do innych prac fizycznych, co nadawało mu pewien prestiż wśród lokalnych, ale wymagał ogromnej siły i wytrzymałości. Tragarze musieli pokonywać stromizny nawet w ulewnym deszczu, gdy ścieżki zamieniały się w błoto. Brytyjczycy w pamiętnikach i listach skarżyli się na dyskomfort w monsunach, ale dla tragarzy to była ciężka harówka, często kończąca się urazami. Istniały dwa główne typy publicznych lektyk: lekkie, wykonane z rattanu i bambusa, idealne na strome ścieżki, oraz cięższe, bardziej luksusowe modele.

Sceny te uwieczniano na rycinach, pocztówkach i zdjęciach – czasem groteskowo, bo lektyki przypominały małe klatki, w których „uwięzieni” Europejczycy kontrastowali z wysiłkiem tragarzy. To była żywa ilustracja kolonialnej segregacji: „panowie” wynoszeni na plecach „poddanych”. The Peak stał się enklawą elity, wzmocnioną w 1904 r. ustawą zakazującą Chińczykom osiedlania się tam (z wyjątkiem służby). W 1888 r. otwarto Peak Tram – kolejkę linowo-terenową, początkowo napędzaną parą (elektryczność wprowadzono w 1926 r.).

Nie powstała dla turystów, lecz by ułatwić elitom dojazd do rezydencji. Tramwaj szybko zastąpił lektyki jako główny środek transportu, choć te drugie używano jeszcze przez dekady, zwłaszcza w deszczu czy dla wygody. Co zaskakujące, lektyki przetrwały nawet po II wojnie światowej – służyły m.in. kobietom w ciąży podróżującym na Peak czy do szpitali.

Źródła i inspiracje:

Frank Welsh, A History of Hong Kong, 1997
Jan Morris, Hong Kong, 1997

Podobne artykuły:

Kamienne kroniki: Śladami chorób i życia w XIX-wiecznym Hongkongu

Hongkong · Wielka Brytania

Mistrz balansowania – psychologiczna gra sir Roberta Ho Tunga

02/09/202518/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

W kolonialnym Hongkongu XIX i XX wieku, gdzie Brytyjczycy rządzili z góry, a Chińczycy pozostawali na marginesie, pojawienie się eurazjatyckiego pośrednika było jak mistrzowski gambit w psychologicznej grze o władzę i akceptację. Sir Robert Ho Tung, pół-Chińczyk i pół-Europejczyk, opanował sztukę balansowania między dwoma światami do perfekcji. Dzięki sprytowi, małżeństwom i filantropii zbudował fortunę, przełamał bariery elit i stał się symbolem mostu Wschód-Zachód. Jego historia to lekcja, jak w podzielonym społeczeństwie przetrwać – i zwyciężyć.

W kolonialnym Hongkongu, gdzie brytyjskie elity strzegły swych zamkniętych kręgów, sir Robert Ho Tung przełamał bariery i stał się legendą. Cioteczny dziadek Bruce’a Lee zbudował fortunę w cieniu wielkich firm handlowych, zdobywając tytuł szlachecki od Imperium Brytyjskiego. W 1899 roku rzucił wyzwanie Brytyjczykom, zakładając The Chinese Club – alternatywę wobec ekskluzywnego Hong Kong Clubu, do którego dopuszczano wyłącznie brytyjskich kupców i urzędników państwowych, a kobiety i osoby o ‘niewłaściwym’ pochodzeniu były z góry wykluczane. Pół-Chińczyk, pół-Holender, Ho Tung stał się symbolem Hongkongu – miasta balansującego między Wschodem a Zachodem. Jego historia to opowieść o sprycie, filantropii i psychologicznym mistrzostwie w lawirowaniu w podzielonym świecie.

Urodzony 22 grudnia 1862 roku w Hongkongu, Ho Tung był synem Charlesa Henry’ego Maurice’a Bosmana, holenderskiego kupca i konsula Holandii, oraz Sze Tai, Chinki z powiatu Bao’an. Jako Eurazjata zajmował trudną pozycję: dla Brytyjczyków „zbyt chiński”, dla Chińczyków – „zbyt biały”. Ta podwójna tożsamość okazała się jednak jego największym atutem. Dzięki znajomości angielskiego i kantońskiego oraz biegłości w brytyjskiej etykiecie potrafił poruszać się w obu światach, a jako pośrednik łączył brytyjskich decydentów z chińskimi kupcami, budując mosty w rzeczywistości pełnej podziałów.

Jego fortuna wyrosła właśnie z tej roli pośrednika. Zyski inwestował w nieruchomości na Victoria Peak – ekskluzywnej enklawie brytyjskiej elity – oraz w inne przedsięwzięcia, stając się przed 35. rokiem życia najbogatszym człowiekiem w kolonii. Sekret tkwił w psychologicznym wyczuciu: Ho Tung dostrzegał szanse tam, gdzie inni widzieli przeszkody, i zdobywał zaufanie zarówno Brytyjczyków, jak i Chińczyków, umiejętnie balansując między ich światem wartości.

Filantropia była jego kluczem do budowania „moralnego kapitału”. Wspierając szpitale i szkoły, okazywał oddanie tradycyjnym wartościom chińskim, a jednocześnie zyskiwał szacunek brytyjskiej elity. Potrafił łączyć wschodnią hojność z zachodnią etykietą. Jego małżeństwa – z Eurazjatką i Chinką o buddyjskich korzeniach – odzwierciedlały tę zdolność do balansowania między kulturami, wzmacniając obraz człowieka-łącznika dwóch światów. Z czasem jego bogactwo, filantropia i rola mediatora między kulturami zyskały mu szacunek Brytyjczyków, którzy pod koniec XIX wieku potrzebowali lokalnych partnerów gospodarczych.

W 1915 roku otrzymał tytuł Knight Bachelor (Rycerz Kawaler) jako jeden z pierwszych Chińczyków w Hongkongu, a w 1955 roku – KBE (Knight Commander). Nagrody te były uznaniem za lojalność, hojność i wsparcie dla imperium. Mieszkaniec Victoria Peak, anglofil i szanowany filantrop, w oczach Brytyjczyków był ucieleśnieniem „cywilizowanego” Chińczyka.

Rodzinne powiązanie z Bruce’em Lee dodaje jego historii dodatkowego kolorytu. Matka Bruce’a, Grace Ho, była córką Ho Kom-tonga, przyrodniego brata Roberta. Rodzinne powiązania z Ho Tungiem sprawiały, że Bruce Lee wyrastał w cieniu jednej z najbardziej potężnych dynastii Hongkongu.

Sir Robert Ho Tung zmarł 26 kwietnia 1956 roku. Jego życie pozostawiło trwałe dziedzictwo: jako jeden z najbogatszych i najbardziej wpływowych Eurazjatów w Hongkongu łączył świat chińskich kupców i brytyjskiej elity. Założyciel The Chinese Club, filantrop i strateg, ukształtował oblicze miasta, które do dziś nosi ślady jego wizji – od instytucji charytatywnych po prestiżowe dzielnice.

**Bruce Lee z mamą Grace Ho i synem Brandonem**

Źródła i inspiracje:

May Holdsworth, Sir Robert Ho Tung: Public Figure, Private Man, 2022
Matthew Polly, Bruce Lee. Życie, Wyd. Znak Literanova, 2019

Japonia · Wielka Brytania

Upadek Singapuru: jak gesty zdradziły wynik negocjacji kapitulacyjnych

17/03/202517/12/2025 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Późnym niedzielnym popołudniem 15 lutego 1942 roku, w dniu Chińskiego Nowego Roku, w budynku wybudowanym w stylu Art Deco na terenie fabryki Forda w Bukit Timah na obrzeżach Singapuru, przy stole naprzeciwko siebie zasiedli 55-letni brytyjski generał-porucznik Arthur Ernest Percival oraz dwa lata starszy japoński generał armii Tomoyuki Yamashita. Spotkanie dotyczyło podpisania przez Brytyjczyków bezwarunkowej kapitulacji Singapuru. Zachowane fotografie z tego wydarzenia – pokazujące pewnego siebie, dominującego Yamashitę oraz skonsternowanego Percivala – oddają w pełni, kto był stroną zwycięską, a kto przegraną.

📷 **„Najgorsza katastrofa i największa kapitulacja w historii Wielkiej Brytanii” miał powiedzieć brytyjski premier W. Churchill po upadku Singapuru 15 lutego 1942 r.**

Atak lotniczy na Singapur miał miejsce 8 grudnia 1941 roku. Niemalże równocześnie Japończycy zaatakowali amerykańskie Pearl Harbor, wyspy Wake i Guam, a także brytyjskie Hong Kong i Malaje. Hong Kong skapitulował już 25 grudnia, natomiast Malaje znalazły się w rękach Japończyków 31 stycznia 1942 roku. Japoński atak opierał się na szybkości, zaciekłości i zaskoczeniu. Aby przyspieszyć swój marsz na Singapur, Japończycy wykorzystali rowery jako jeden ze środków transportu.

Żołnierze Armii Cesarskiej nie oszczędzali jeńców wojennych – rozstrzeliwano zarówno rannych, jak i tych, którzy sami się poddali. Część schwytanych australijskich żołnierzy oblano benzyną i spalono żywcem, a miejscowi, którzy wspomagali aliantów, byli torturowani, zanim ostatecznie zostali zgładzeni. Okrucieństwo japońskich żołnierzy szokowało Brytyjczyków.

Po zaledwie tygodniu odpoczynku, 8 lutego, wojska japońskie pod dowództwem gen. Yamashity zaatakowały Singapur. Wcześniej, przed 9 grudnia 1941 roku, po zbombardowaniu przez Japończyków lotnisk RAF w Singapurze, Brytyjczycy stracili większość swoich myśliwców Hurricane. W Bitwie pod Kuantanem, 10 grudnia, 88 samolotów Armii Cesarskiej zaatakowało pancernik HMS „Prince of Wales” oraz krążownik liniowy HMS „Repulse”. Oba okręty poszły na dno, a wraz z nimi 840 marynarzy.

📷 **Kapitulacja Singapuru** (fot. Paul Popper)

Bez wsparcia Royal Navy i RAF obrona Singapuru była skazana na porażkę. Zahartowanych w bojach na terenie Chin 36 tysięcy Japończyków w zaledwie tydzień zmusiło do kapitulacji 85 tysięcy żołnierzy brytyjskich, indyjskich i australijskich.

📷 **Gen. Tomoyuki Yamashita i siedzący na wprost niego gen. Arthur Ernest Percival**

Podczas podpisywania bezwarunkowej kapitulacji przez generała Percivala zgromadziła się duża grupa japońskich oficerów, fotografów i dziennikarzy.

Na pierwszej fotografii 👆 widać, jak gen. Percival wpatruje się w dokument leżący na stole, jednocześnie odsuwa się od niego całym ciałem. Opuszczona broda i uniesiona ręka tworzą dodatkową barierę między nim a dokumentem – dłoń zakrywająca usta zdaje się wyrażać niedowierzanie wobec zaistniałej sytuacji, podczas gdy ręka spoczywająca na szyi oficera siedzącego po jego prawej stronie wskazuje na emocjonalny dyskomfort.

Nie ulegało wątpliwości, kto przy stole dominował. Pewna siebie, autorytatywna postawa Yamashity, pochylona do przodu sylwetka, przeszywający wzrok oraz obie ręce spoczywające na stole jasno wskazywały, że nie przewidywał żadnych pertraktacji. Lekko przechylona głowa była sygnałem dla Percivala, że czas na decyzję już minął.

Na drugim zdjęciu rozczapierzone palce i lekko uniesiony łokieć generała mogły wskazywać na zniecierpliwienie i chęć zakończenia całego przedstawienia. Postawa typowa dla osób gotowych wstać od stołu.

Z chwilą podpisania aktu kapitulacji rozpoczęła się brutalna, trwająca 3,5 roku okupacja Miasta Lwa, które Japończycy przemianowali na Syonan-to, czyli „Światło Południa”.

Generał Percival przeżył wojnę jako jeniec w japońskim obozie na terenie Mandżurii, a po oswobodzeniu udał się do Japonii. 2 września 1945 roku, u boku gen. Douglasa MacArthura, uczestniczył w ceremonii kapitulacji Cesarstwa Wielkiej Japonii na pokładzie pancernika USS „Missouri”. Podczas tej ceremonii ponownie „zmierzył się” z japońskim dowódcą, gen. Yamashitą, jednak Percival odmówił podania mu ręki. Generał Yamashita, znany m.in. jako „Tygrys Malajów” czy „Bestia z Baatan”, został oskarżony o popełnienie zbrodni wojennych (choć według niektórych, w tym amerykańskiego obrońcy generała, niesłusznie) i 23 lutego 1946 roku stracony przez powieszenie.

📷 **Uśmiechnięty gen. Yamashita w niewoli amerykańskiej**

Źródła i inspiracje:

James Leasor, Singapore – The Battle That Changed The World, 1968

Chiny · Wielka Brytania

Ukłon kowtow i kłopoty Europejczyków w Chinach

06/12/202411/01/2026 Jacek WachowiakDodaj komentarz

**Roger Moore w filmie „Człowiek ze złotym pistoletem” (ang. „The Man with the Golden Gun”)**

Jeden z moich ulubionych momentów mojego ulubionego Bonda, Rogera Moore’a. Nawiązuje on, choć w sposób żartobliwy, do trudności, jakie Europejczycy w Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej napotykali i w dalszym ciągu napotykają w sytuacjach, które wymagają od nas wykonania głębokiego ukłonu. Czasami z poważnymi tego konsekwencjami. W roku 1793 podczas audiencji Lorda George’a Macartneya u chińskiego cesarza Qianlonga doszło do skandalu dyplomatycznego. Brytyjczyk odmówił wykonania ukłonu kowtow.

W Chinach okresu Dynastii Qing (1644-1912), system hołdu i kowtow były integralną częścią relacji dyplomatycznych. Kowtow oznaczało trzykrotne upadnięcie na kolana i dziewięciokrotne dotknięcie głową ziemi jako wyraz najwyższego szacunku i uległości wobec cesarza. Wszystkie państwa, które chciały utrzymywać stosunki z Chinami, musiały przestrzegać tego rytuału, co symbolizowało ich podległość wobec cesarstwa. Brytyjczycy przyzwyczajeni byli do równoprawnego traktowania w dyplomacji europejskiej i nie zamierzali uznać wyższości cesarza nad swoim królem. Przed audiencją Macartney był świadomy, że oczekuje się od niego wykonania kowtow, ale był zdeterminowany, by tego uniknąć.

Wyraził zgodę na kompromis. Zamiast kowtow, on i jego świta wykonali jedno głębokie zgięcie nogi w kolanie, co w brytyjskim protokole było formą szacunku dla koronowanych głów i innych godnych osobistości, ale nie było równoznaczne z uznaniem wyższości cesarza nad królem Jerzym III. Ten gest jednak nie zadowolił cesarza Qianlonga. Chiński władca nie wyraził otwarcie niezadowolenia w trakcie audiencji, ale zinterpretował gest Macartneya jako brak należytego szacunku. W konsekwencji Brytyjczycy nie osiągnęli żadnego z zamierzonych celów misji.

Niektórzy historycy twierdzą, że odmowa Macartneya stanowiła punkt zwrotny w stosunkach chińsko-brytyjskich i przyczyniła się do wybuchu wojen opiumowych. W roku 1666 w podobne tarapaty wpadł ambasador holenderski, Pieter de Goyer, który odmówił wykonania kowtow przed cesarzem Kangxi. Doprowadziło to do tymczasowego wstrzymania relacji handlowych pomiędzy Chinami a Holandią. 23 lata po niefortunnej audiencji lorda Macartneya u cesarza Quianlonga z podobnymi kłopotami spotkała się brytyjska misja pod wodzą Lorda Williama Amhersta. Amherst został wezwany przed cesarza Jiaqinga, ale odmówił wykonania kowtow, co również skutkowało przedwczesnym zakończeniem wizyty.

**Roger Moore przed walką kłania się swojemu przeciwnikowi**, **jednakże nie pochyla się jednakowo nisko.**

Japonia · Wielka Brytania

Sesje fotograficzne japońskiej rodziny cesarskiej oraz księcia i księżnej Walii

25/09/202410/10/2024 Jacek WachowiakDodaj komentarz

Japońska rodzina cesarska (cesarz Naruhito, cesarzowa Masako i księżniczka Aiko) oraz książę William, brytyjski następca tronu, wraz z księżną Walii i dziećmi mniej więcej w tym samym czasie kilka dni temu opublikowali nowe rodzinne fotografie i filmy video. Widoczne są na nich ogromne różnice kulturowe i w interakcjach pomiędzy małżonkami oraz to, jak pragną być postrzegani przez swoich poddanych.
Japońska rodzina cesarska prowadzi zamknięte życie, a ich relacje medialne oraz codzienny harmonogram są ściśle kontrolowane przez rządową Agencję Dworu Cesarskiego. Aż do klęski Japonii pod koniec II wojny światowej w 1945 r. cesarze byli postrzegani jako istoty boskie. Dziś już raczej nikt w Japonii nie podziela tego, w przeszłości nie podlegającego dyskusji, przekonania, jednakże wśród poddanych w dalszym ciągu dominuje głęboko zakorzeniony pogląd, że nie są to zwyczajni ludzie, co nie pomaga zmniejszyć wciąż utrzymującego się dystansu pomiędzy rodziną cesarską, a ogółem społeczeństwa.

Na fotografiach widzimy, że jakkolwiek wszyscy starają się, by rozmowa pomiędzy nimi przebiegała naturalnie, wyraźnie dostrzegalne są oznaki skrępowania, przez co ich interakcja wygląda niezręcznie, wręcz bezbarwnie, nie wywołuje pozytywnych emocji. Obecność fotografów i zapewne także osób towarzyszących, a być może również antycypacja oczekiwań i komentarzy poddanych nie pomagają im się zrelaksować. Pytanie, jak bardzo za ten dystans odpowiadają właśnie sami poddani, którzy od rodziny cesarskiej oczekują określonych zachowań zakorzenionych w tradycji i japońskim savoir vivre.

Ręka w kieszeni bardzo lubianego przez Japończyków księcia Williama (👆) nie będzie przez nich postrzegana negatywnie, ale ten sam gest w wykonaniu Naruhito byłby już zapewne odebrany inaczej, choć przecież poruszanie się z rękoma złożonymi z przodu nie jest ani szczególnie wygodne ani, w przypadku potknięcia się, bezpieczne.

Krzyżowanie rąk w okolicach podbrzusza, tak charakterystyczne zwłaszcza dla Japonek, może wyrażać uczucie nerwowości i niepewności lub też wysyłać komunikat o nieśmiałości, uległości i niewinności i tego właśnie często oczekują poddani cesarza, gdyż w Japonii ma świadczyć o (tej ukształtowanej przez wartości konfucjańskie) pokorze, tak bardzo wciąż pozytywnie tam postrzeganej.

William i Kate starają się, z zachowaniem godności dla ich pozycji społecznej, zmniejszyć dystans pomiędzy nimi, a ich brytyjskimi poddanymi. Wychodzą do ludzi i zachowują się w stosunku do nich otwarcie i przyjaźnie, a na fotografiach i filmach nie boją się okazać sobie wzajemnie uczuć. Wyreżyserowany pokaz dla poddanych? Na wielu materiałach filmowych widać, że zarówno Kate, jak i William często, nawet w trakcie bankietów i oficjalnych spotkań, inicjują kontakt fizyczny i komfortowo się z dotykiem współmałżonka czują. Po 13 latach małżeństwa wiele par już niestety tę umiejętność zatraciło.

Innym elementem mowy ciała wskazującym na pozytywne emocje pomiędzy księciem i księżną Walii jest zarówno przechylanie jak i odwracanie ciała do środka, w stronę partnera (👆). Pary, u których wygasł już żar miłości podświadomie odchylają się od siebie lub przynajmniej nie inicjują bliższego kontaktu. Czy kiedykolwiek japońska rodzina cesarka będzie w stanie publicznie obsypywać się czułościami? Do tego potrzebny byłby kopernikański przewrót w obyczajowości Japończyków.

Dalekowschodnie Refleksje znajdziesz również na Patronite, YouTube oraz X (d. Twitterze)